Δρ Συμεών Σολταρίδης
Σεπτέμβριος του 1969. Μαζί με φίλους που θα γίνονταν αδέλφια πήραμε το πλοίο της γραμμής από την γέφυρα του Εμίνονου και μετά 1 ώρα και 20 λεπτά φθάσαμε στην Χάλκη των Πριγκηποννήσων. Στο πνευματικό νησί όπου βρίσκεται η Ιερή Θεολογική Σχολή, στην οποία χρωστώ τόσα, αφού με γαλούχησε στα ιερά γράμματα και με διαπαιδαγώγησε με βάση την Θεολογία και τον ανθρωπισμό. Η Σχολή που σήμερα είναι σιωπηλή, ενώ κάποτε άκουγες νεανικές φωνές να ψάλλουν ή να ομιλούν και να συνομιλούν για τα όνειρα και σκέψεις που είχαν για το μέλλον τους. Να συνομιλούν με μεγαλύτερους συμμαθητές τους ή με καθηγητές τους ή ακόμα με τον Σχολάρχη τους Μητροπολίτη Σταυρουπόλεως κυρό Μάξιμο ή τον βοηθό Σχολάρχη π. Βαρθολομαίο, σήμερα Οικουμενικό Πατριάρχη.
Μετά την τακτοποίηση μας ο επιμελητής αφού έβλεπε τις κλήσεις μας μας έδινε διακονήματα. Εμένα με οδήγησε στο αναλόγιο σαν κανονάρχο. Σε μερικούς μήνες έφθαναν τα Χριστούγεννα και ο χοράρχης υπό την καθοδήγηση του Πρωτοψάλτη των Πατριαρχείων Βασίλη Νικολαίδη, Κώστας Δεληκωνσταντής άρχισε να μας μαζεύει για να προετοιμαστούμε στα Καθίσματα, Καταβασίες, Αίνους.
Τι ομορφιά, τι μυσταγωγία, τι πνευματικότητα. Και έφθαναν τα Χριστούγεννα. Κτυπούσε η καμπάνα στις 05.00 η ώρα και όλοι οι μαθητές έπαιρναν τις θέσεις τους. Άλλοι στο Ιερό, άλλοι στα αναλόγια και άλλοι στα στασίδια τους. Ακόμα σήμερα μετά παρέλευση αρκετών δεκαετιών θυμάμαι το «Δεύτε ίδωμεν πιστοί» και το «Τι θαυμάζεις Μαριάμ» και δακρύζω! Ακόμα θυμάμαι την απλή ψαλμωδία, χωρίς αλαλαγμούς, χωρίς «φανφαρονισμούς» κατά την έκφραση του Σχολάρχη μας, να ψάλλουμε τα μαθήματα που είχαμε μάθει με τον τότε χοράρχη μας, Κώστα, σημερινό καθηγητή Φιλοσοφίας και διευθυντή του Α΄Πατριαρχικού Γραφείου στο Φανάρι.
Και πέρασαν κάποια χρόνια και αποφοίτησαν οι μαθητές της Ακαδημίας και έκλεισαν οι Τουρκικές Αρχές το τμήμα της Ακαδημίας και έφυγαν οι μεγαλύτεροι στην Θεσσαλονίκη και τα αναλόγια άδειασαν. Και ήρθε μια μέρα ο επιμελητής, μαθητής τότε της Β’ Λυκείου και μου είπε «είσαι έτοιμος Συμεών να αναλάβεις τα αναλόγια και με έβαλε χοράρχη του δεξιού αναλογίου». Και ανέλαβα το 1971. Και έψαλα την Χριστουγεννιάτικη Λειτουργία και τον Όρθρο, τις Καταβασίες, τα Μεγαλυνάρια, τους Αίνους. Και προσπάθησα να αποδώσω όσο καλύτερα μπορούσα το Δοξαστικό «Ότε καιρός της επί γης παρουσίας σου». Με το ύφος της τροφού Σχολής που έστω λίγο διαφέρει από το γενικότερο ύφος απόδοσης των ύμνων. Και συνεχίζουμε και ψάλΛουμε με τον ίδιο τρόπο όταν βρεθούμε στο αναλόγιο με τον Δεληκωνσταντή, τον Χατζούδη, τον Λαιμόπουλο, τον Χατζόπουλο, τον Κοζή και άλλους τόσους που βρεθήκαμε στα αναλόγια της Σχολής μας.
Χαρά και συγκίνηση. Ευθύνη μεγάλη. Στον νάρθηκα ο Σχολάρχης μας, ιερέας ο π. Βαρθολομαίος, Συνοδικοί Ιεράρχες όπως ο Πέργης Ευάγγελος, ο Λύστρων Καλλίνικος, ο Σάρδεων Μάξιμος κ.α γνώστες όχι μόνο της βυζαντινής μουσικής, αλλά και της εκκλησιαστικής τάξης και τυπικού. Λαικοί καθηγητές μας όπως ο Κωνσταντίνος Καλλίνικος, Βασίλειος Αναγνωστόπουλος, Βασίλειος Σταυρίδης κ.α που γνώριζαν τα τροπάρια από έξω, καθώς είχαν και την ψαλτική ικανότητα της Σχολής μας, μια άλλη «τέχνη» η οποία τροφοδοτούσε το Φανάρι, την Πόλη και όλο τον κόσμο.
Έπρεπε λοιπόν να φανώ αντάξιος της επιλογής του επιμελητή μου και της έγκρισης του Σχολάρχη μου. Νομίζω ότι ανταπεξήλθα. Μερόνυχτα διάβαζα την «Μουσική Φόρμυγγα» και τα μαθήματα για να ελαχιστοποιήσω την ματιά του Σχολάρχη μου, ο οποίος κτυπούσε το παράθυρο του νάρθηκα όταν έκανα κάποιο λάθος. Τα μουσικά ήταν στο γραφείο μου γιατί ιδιαίτερα στον όρθρο και στην Λειτουργία, πλην του Χερουβικού, τα ψέλναμε από έξω. Αυτή ήταν η τάξη της Σχολής. Το βιβλίο του τυπικού άνοιγε μόνο την παραμονή, ενώ κατά την διάρκεια του Εκκλησιασμού όλα γίνονταν όπως τα είχαμε διαβάσει.
Και ψέλναμε με τον τρόπο που μάθαμε όλοι οι Χαλκίτες, δίχως φωνασκίες αλλά με ιδιαίτερο τρόπο όπου γίνονταν κατανοητά τα λόγια και τα νοήματα των ύμνων.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά γεμάτος συγκίνηση καθώς γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα σε μερικές μέρες και ζούμε οι ομογάλακτοι αυτές τις μέρες τις αναμνήσεις του παλιού όμορφου και ωραίου καιρού. Ενός καιρού που πιστεύουμε ότι θα ξανά έρθει. Φυσικά με διαφορετικό τρόπο ίσως και φιλοσοφία. Για μένα όμως προσωπικά θα ομοιάζει με την ημέρα που βρέθηκα πρώτη μέρα στην Σχολή, στην οποία χρωστώ τόσα πολλά και ανέβηκα στο αναλόγιο της.
