Του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Γεράσιμου Φραγκουλάκη
Αννόβερο Γερμανίας
Συνεπής στην υποστήριξη αντικανονικών και προβληματικών εκκλησιαστικών καταστάσεων η εφημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», αναφερόμενη στην επίσκεψη στην Ουκρανία του Ηγουμένου Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίου και της συνοδείας του από την Ιερά Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους κάνει λόγο για «νέο Εσφιγμένο». Είναι βέβαιο ότι ο Ο.Τ. γνωρίζει πολύ καλά πως έχει η πραγματικότητα, όμως συνειδητά προβαίνει σε γλωσσική και κανονική παραχάραξη, με σκοπό όχι μόνο να παραπλανήσει, αλλά διαστρέφει την αλήθεια υπονομεύοντας έτσι την εκκλησιαστική τάξη. Ο όρος «νέος Εσφιγμένος» δεν είναι απλώς λανθασμένος. Είναι προδοτικός και αντικανονικός.
Στο Άγιον Όρος οι Μονές δεν είναι κτιριακά συγκροτήματα με «παλαιά» και «νέα» πτέρυγα. Αποτελούν ενιαία πνευματικά σώματα, με μία αδελφότητα, μία ψήφο, και κανονική συνέχεια. Επομένως η Ιερά Μονή Εσφιγμένου είναι μία και μόνη.
Η αδελφότητα που διαμένει στις Καρυές δεν είναι «νέα». Είναι η κανονική Αδελφότητα, η μόνη αναγνωρισμένη από την Ιερά Κοινότητα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η μόνη που φέρει το όνομα, τα δικαιώματα και την ευθύνη της Μονής. Το ότι στερείται το φυσικό της χώρο, τις εγκαταστάσεις της Μονής και υποχρεούται να μένει στο Κονάκι στις Καρυές, είναι γνωστό εδώ και χρόνια, οφείλεται στο ότι το συγκρότημα της Μονής τελεί υπό κατάληψη και η ομάδα αυτή των καταληψιών δεν είναι αδελφότητα της Μονής, δεν έχει κανονική αναγνώριση, δεν έχει δικαίωμα ψήφου, δεν έχει εκκλησιαστική κοινωνία με το Άγιον Όρος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κατέχει το παλαιό συγκρότημα αντικανονικά, παρά τις αποφάσεις της Ιεράς Κοινότητας.
Η κρίση γύρω από την Ιερά Μονή Εσφιγμένου δεν προέκυψε ξαφνικά. Έχει βαθιές ρίζες και εξελίχθηκε σταδιακά μέσα σε δεκαετίες, μέχρι να φτάσει στη σημερινή μορφή της, με μία κανονική αδελφότητα εξόριστη στο Κονάκι και μία αντικανονική ομάδα καταληψιών στο παλαιό μοναστηριακό συγκρότημα.
Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 εμφανίστηκαν εντάσεις στη Μονή Εσφιγμένου, με ομάδες μοναχών που υιοθέτησαν ακραίες αντιπατριαρχικές θέσεις, αρνούμενες την εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Κατά τη δεκαετία του 1990 η κατάσταση επιδεινώθηκε. Η αδελφότητα της Μονής, υπό την επιρροή ακραίων κύκλων, αρνείται να μνημονεύσει τον Πατριάρχη, να συμμετάσχει στην κοινή αγιορειτική ζωή και να υπακούσει στις αποφάσεις της Ιεράς Κοινότητας.
Η Ιερά Κοινότητα, μετά από πολυετή προσπάθεια διαλόγου, διαπιστώνει ότι η αδελφότητα έχει εκτροχιαστεί κανονικά και δεν λειτουργεί πλέον εντός της εκκλησιαστικής τάξεως
Μετά από επίσημες διαδικασίες, η Ιερά Κοινότητα κηρύσσει την τότε αδελφότητα αντικανονική και αποφασίζει την ανασύσταση της κανονικής αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου.
Η κανονική αδελφότητα εγκαθίσταται στο Κονάκι της Μονής στις Καρυές, διότι το παλαιό μοναστηριακό συγκρότημα αρνείται να παραδοθεί και παραμένει υπό αντικανονική κατάληψη από την παλαιά ομάδα. Επομένως όταν ο Ορθόδοξος Τύπος μιλά για «νέο Εσφιγμένο», δεν κάνει απλώς λάθος. Δημιουργεί ψευδή εντύπωση διχοτόμησης, ότι υπάρχει «παλαιό» (άρα αυθεντικό) και «νέο» (άρα δευτερεύον). Πρόκειται για παραπλανητική ρητορική κατασκευή και όχι για πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι απλή: Το «παλαιό» συγκρότημα δεν στεγάζει κανονική αδελφότητα. Το «νέο» συγκρότημα είναι η έδρα της κανονικής αδελφότητας. Η Μονή Εσφιγμένου είναι μία, και βρίσκεται εκεί όπου βρίσκεται η κανονική αδελφότητα.
Η γλώσσα εδώ δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι όπλο. Και χρησιμοποιείται για να θολώσει τα νερά και να παραπλανήσει.
Όταν ένα εκκλησιαστικό μέσο επιλέγει να υιοθετήσει έναν όρο που παραβιάζει την κανονική τάξη, τότε δεν ενημερώνει, παραπληροφορεί. Δεν φωτίζει, σκοτίζει. Δεν υπηρετεί την Εκκλησία, εξυπηρετεί σκοπιμότητες.
Το να συνεχίζει κάποιος να μιλά για «νέο Εσφιγμένο» είναι σαν να αρνείται την πραγματικότητα και καλλιεργεί διχόνοια.
Η Μονή Εσφιγμένου έχει μία κανονική Αδελφότητα. Το παλαιό συγκρότημα τελεί υπό αντικανονική κατοχή. Ο όρος «νέος Εσφιγμένος» είναι κανονικά αβάσιμος και εκκλησιολογικά παραπλανητικός.
Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με συνθήματα. Λειτουργεί με κανονική συνέχεια, υπακοή και αλήθεια.
Και όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, αυτή είναι αλήθεια.