Του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Γεράσιμου Φραγκουλάκη
Αννόβερο Γερμανίας
Η 8η Νοεμβρίου αποτελεί μια ημέρα γεμάτη φως, μνήμη και συγκίνηση. Είναι η μέρα που η Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας γιορτάζει το μεγαλείο της πνευματικής διαδρομής του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αυγουστίνου, ο οποίος επί σαράντα πέντε συναπτά έτη οδηγεί το ποίμνιο του με την αυταπάρνηση και το ήθος του καλού ποιμένα. Σαν «φως εν τω σκότει», η ποιμαντορία του αποτελεί φάρο ελπίδας για κάθε ψυχή που αναζητά τον δρόμο της πίστης, της αλήθειας, της ενότητας.
Το καλοκαίρι του 1980 βρήκε την Μητρόπολη Γερμανίας να πλέει σε πελάγη αβεβαιότητας. Η αναχώρηση του Μητροπολίτη Ειρηναίου άφησε το ποίμνιο χωρίς ποιμενάρχη, χωρίς πυξίδα. Στο Μητροπολιτικό Κέντρο της Βόννης, ο τότε Επίσκοπος Ελαίας Αυγουστίνος βίωνε μόνος τη σιωπή, αγνοώντας τις εξελίξεις, με ακλόνητη όμως την πίστη ότι ο Θεός δεν θα αφήσει έτσι την Εκκλησία του. Και πραγματικά, μέσα από τη σιωπή γεννήθηκε η ελπίδα. Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την έμπνευση του αοίδιμου Πατριάρχου Δημητρίου, στις 29 Σεπτεμβρίου 1980, εξέλεξε παμψηφεί τον Επίσκοπο Αυγουστίνο ως νέο Μητροπολίτη Γερμανίας. «Ουκ επεδίωξας την αρχήν, αλλ’ υπό της αρχής επεδιώχθης», όπως είπε ο Μέγας Γρηγόριος Θεολόγος για τον Άγιο Βασίλειο. Ο Αυγουστίνος, μόλις 42 ετών, καλείται να φορέσει το μανδύα του ποιμένα και να ανασυγκροτήσει το πνευματικό σώμα της Μητρόπολης.
Το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 1980, ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίας Τριάδος στη Βόννη πλημμύρισε από φως, χαρά και ελπίδα. Η ενθρόνιση του Σεβασμιωτάτου Αυγουστίνου και η εις Επίσκοπον χειροτονία του Παμφίλου Χρυσοστόμου Δημητριάδη (μετέπειτα Μητροπολίτου Σύμης) σφράγισαν την απαρχή μιας νέας εποχής.
Στον ενθρονιστήριο λόγο του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε με σεβασμό στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ανακαλώντας τις μνήμες των μαθητικών του χρόνων στη Χάλκη, όπου οι πατρικές νουθεσίες χαράχτηκαν ως πνευματική παρακαταθήκη στη ψυχή του.
Με λόγο γεμάτο ευγνωμοσύνη, αναγνώρισε το έργο του προκατόχου του και κάλεσε το ποίμνιο να γίνει πυρήνας ενότητας, δημιουργίας και ελπίδας. «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ», ήταν το πνευματικό του σύνθημα, το δώρο που προσέφερε σε όσους στάθηκαν δίπλα του από την πρώτη στιγμή.
Στην καρδιά της ποιμαντορίας του Αυγουστίνου ζει η σοφία των Πατέρων, το φως της Ορθοδοξίας. Πορεύτηκε πάντοτε με οδηγό την προσευχή, την ταπεινότητα, την αγάπη. Δίδαξε πως η Εκκλησία είναι κοινωνία διαρκούς προσφοράς, ότι «η προσωρινότητα μεταβάλλεται σε μονιμότητα», ενθαρρύνοντας τους Έλληνες της Διασποράς να ριζώσουν στη νέα πατρίδα, χωρίς να λησμονούν τη φλόγα της πίστης και το πνευματικό τους ορθόδοξο έμβλημα. Η συλλογικότητα, η αλληλοϋποστήριξη και η ενότητα ήταν πάντα τα ιδανικά που υπηρετούσε. Ανέδειξε τη σημασία της ενορίας ως «μικρής πατρίδας», κέντρου ζωής και ελπίδας για κάθε Έλληνα της Γερμανίας. Στις γειτονιές της Γερμανίας, ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος έγινε πατέρας, φίλος, πνευματικός οδηγός. Ίδρυσε ναούς, πνευματικά κέντρα, χώρους πολιτισμού και αλληλεγγύης. Στήριξε ακούραστα κάθε οικογένεια, κάθε νέο που πάλευε με τον πόνο της ξενιτιάς. Εκεί που το πνεύμα του «Gastarbeiter» απειλούσε να ξεριζώσει τις μνήμες, εκείνος φύτεψε ελπίδα, δημιουργώντας «μικρές πατρίδες» όπου η πίστη και η ελληνική ταυτότητα άνθιζε ξανά. Η παρουσία του αποτελεί απάντηση στο φαρμάκι της μοναξιάς, στο αίσθημα της αποξένωσης. «Να αγαπάτε αλλήλους» (Ιω. 13,34), υπενθυμίζει, ως θεμέλιο της ενότητας, της ειρήνης, της κοινής πορείας. Με πνεύμα αγάπης και ανοικτούς ορίζοντες, ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος εργάστηκε ουσιαστικά για την αρμονία και τη συνεργασία με τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά και με το ευρύτερο χριστιανικό και κοινωνικό περιβάλλον της Γερμανίας. Ο οικουμενικός διάλογος υπήρξε πάντα εργαλείο ενότητας, διαρκής πηγή έμπνευσης και αντιπαράθεση με σεβασμό, χωρίς ποτέ να χάνει την αλήθεια της Ορθοδοξίας.
Στην εποχή μας, ο Σεβασμιώτατος Αυγουστίνος παραμένει ακούραστος εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου. Η πνευματική του προσφορά, η ανιδιοτελής του αγάπη και η σοφία με την οποία διαχειρίζεται τα εκκλησιαστικά και κοινωνικά ζητήματα, αποτελούν ζωντανό παράδειγμα αρχιερατικής διακονίας. Είναι ο πνευματικός πατέρας που αγκαλιάζει τον καθένα, εμπνέοντας σεβασμό και ελπίδα, μετατρέποντας κάθε δοκιμασία σε ευκαιρία για πνευματική ανάσταση. Ο λόγος του είναι φως που διαλύει τα σκοτάδια, η παρουσία του είναι σημείο αναφοράς τόσο για τους Έλληνες ομογενείς όσο και για τη γερμανική κοινωνία που αναγνωρίζει το μεγαλείο του χαρακτήρα του και το ήθος της Ορθοδοξίας. Τα σαράντα πέντε χρόνια ποιμαντορίας του Μητροπολίτου Αυγουστίνου είναι μια αέναη πνευματική διαδρομή. Είναι ένα ταξίδι αφοσίωσης, θυσίας, αγάπης. Στο πρόσωπό του, η Εκκλησία βρίσκει τον αληθινό ποιμένα που «την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων». Η προσφορά του, το όραμα του, η πνευματική του κατάθεση, αφήνουν ανεξίτηλο ίχνος στη Διασπορά, ενισχύοντας την ελπίδα πως η πίστη και η ενότητα θα θριαμβεύουν όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον. Ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος συνεχίζει να προσεύχεται, να προσφέρει, να οδηγεί, να εμπνέει. Κι εμείς, ως πιστοί και ως πνευματικά του τέκνα ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία, ευγνωμοσύνη και βαθιά συγκίνηση, γνωρίζοντας πως το φως της ποιμαντορίας του θα μείνει άσβεστο στα χρόνια που έρχονται.