Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου
Γνωστόν τυγχάνει, ὅτι ἡ Ἀγγελολογία τ.ἔ. ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί Ἀγγέλων, εἶναι ἕν τῶν πλέον σημαντικῶν καί ἐνδιαφερόντων θεμάτων τῆς Δογματικῆς Θεολογίας.
Τί ὅμως εἶναι οἱ Ἄγγελοι; Οὗτοι εἶναι φύσεις νοεραί, εὐειδεῖς, ἀεικίνητοι, αὐτεξούσιοι, ἀσώματοι – καίτοι ὡς ὁ Θεός Πατήρ παρίστανται εἰς τήν εἰκονογραφίαν – καί ἀθάνατοι. Εἶναι ὑπερφυσικά ὄντα καί μία μεσολαβητική βαθμίς μεταξύ τοῦ ὑπερβατικοῦ καί τοῦ κοσμικοῦ. Διακρίνονται εἰς τούς ἀγαθούς (Ἄγγελοι) καί τούς κακούς (δαίμονες). Θεωροῦνται ὡς λειτουργικά πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα καί ὑπηρετοῦντα τόν Θεόν. Ὡς πρός τό κακόν τυγχάνουν “δυσκίνητοι, ἀλλ’ οὐχί ἀκίνητοι”.
Ἐμφανίζουν ὅμως πολλά προβλήματα ὅπως τό ἐάν ἔχουν φύλον, ποῖα τά ὀνόματά των, ὁ ἀριθμός των καίτοι τινές ἰσχυρίζονται, ὅτι εἶναι ἀνυπολόγιστοι καί ἀπροσμέτρητοι, ἔχοντες ἐννέα τάγματα.
Μέ τήν ὀνομασίαν Διάβολος ἤ Σατανᾶς καλοῦμεν τόν Ἀρχηγόν τῶν πονηρῶν πνευμάτων τοῦ κόσμου τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ κάτω κόσμου. Αὐτός (ὁ Ἑωσφόρος) ἐπαναστάτησε κατά τοῦ Θεοῦ, διά νά θέσει ὑπ’ αὐτόν τόν ἔλεγχον τῆς ἀνθρωπότητος, στρέφοντας καί αὐτήν κατά τοῦ Θεοῦ. Οἱ δαίμονες ἐξακολουθοῦν νά προκαλοῦν σέ μεγάλον βαθμόν φόβον λόγῳ τῆς ὑποτιθεμένης ἱκανότητός των νά κατέχουν ζωντανά πλάσματα. Οὕτως καί κατά τήν σημερινήν ἐποχήν τῆς -νέας τάξεως τοῦ κόσμου- πολλοί ἄνθρωποι χαρακτηρίζονται ὡς δαίμονες καθ’ ὅτι εἶναι μισητικοί, πονηροί, ἀπατεῶνες, πείσμονες, ζηλόφθονοι, χαιρέκακοι, ὑπερόπται καί ἄλλα. Καί αὐτοί προσπαθοῦν νά ἀποκρύπτουν τήν ταυτότητά των, ἐπιδεικνύοντες μάλιστα τό ἀντίθετον, κατά τό “oὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί” (Ματθ. 23:13).
Ὁ ἀνωτέρω εἰκονιζόμενος βυζαντινῆς τεχνοτροπίας ἐξαίρετος Ἄγγελος εἶναι ἔργον δυτικότροπον διακρινόμενον διά τήν λεπτότητα, κομψότητα, φινέτσαν καί ἀκριβῆ ἐκτέλεσίν του.
Παρίσταται μετωπικῶς κατά τό σῶμα καί πλαγίως κατά τήν κεφαλήν μετά φωτοστεφάνου. Φαίνεται ὅτι εἶναι θήλεος φύλου. Ἔχει κλειστούς τούς ὀφθαλμούς, λεπτήν τήν ῥῖνα, καί μακράν μέλαιναν κόμην, ὡς αἱ σημεριναί νεάνιδες κατά τήν μόδαν. Πρό τοῦ στήθους εὐρίσκονται σταυροειδῶς αἱ χεῖρες του, γυμνή ἡ δεξιά καί ἐπικεκαλυμμένη ἡ ἀριστερά. Μεγαλοπρεπής ἡ ἀμφίεσίς του: Φορεῖ κιτρινοπράσινον χιτῶνα μετά ντεκολτέ καί ἱμάτιον ἐρυθρόν.
Ἀμφότεροι ἔχουν διάκοσμον ἐκ διαφόρου μεγέθους καί χρώματος περιχωρητικῶν κυκλίσκων. Καί ἐξ αὐτῶν πιθανόν νά ἔχει ἐπηρεασθεῖ ὁ διαπρεπής ζωγράφος τοῦ Art Nouveau G. Klimt. Τά πτερά του, τά ὁποῖα τρόπον τινά τόν ἐναγκαλίζουν, ἔχουν συμμετρικόν διάκοσμον ἐκ ‘’λεπίων’’, διαφόρου μεγέθους, χρυσοῦ χρώματος μετά μικρῶν ὀφθαλμῶν κατά τό “πολυόμματα Χερουβείμ”.
Ἡ ὅλη μορφή τοῦ Ἀγγέλου διαπνέεται ὑπό πνευματικότητος καί σεβασμοῦ. Κάτω δέ ἀριστερά ἐπί τοῦ μέλανος βάθους ὑπάρχει θάμνος μετά λεπτῶν φύλλων καί κυκλικῶν ἐρυθρῶν ἀνθέων.
Ὁ ἐν “ἠρεμίᾳ” ἱπτάμενος Ἄγγελος πιθανόν νά προσπαθεῖ νά ἀναχαιτίσει τό ἐν τῷ κόσμῳ κακόν. Ἴσως ὅμως ματαίως, καθ’ ὅσον οὗτος παραμένει μακράν τοῦ Θεοῦ, τῆς θρησκείας, καί δῇ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Τοῦτο ἀποδεικνύουν καί οἱ σύγχρονοι βροτολοιγοί καί ἀνηλεεῖς πόλεμοι (Ματθ. 24:7).
Σώσατε ἡμᾶς μυριάδες τοῦ Θεοῦ Ἄγγελοι, καί τόν κόσμον ὅλον, ἐκ τοῦ ἀναμενομένου τέλους αὐτοῦ.