Νουθετήριος Λόγος τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ.Βαρθολομαίου κατά τήν χειροτονίαν τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐψηφισμένου Ἐπισκόπου Ἀνδίδων κ. Ἰσιδώρου (Σάββατον, 11 Ἰουλίου 2026)
Θεοφιλέστατε Ἐψηφισμένε Ἐπίσκοπε Ἀνδίδων κύριε Ἰσίδωρε,
Προκρίσει καί εἰσηγήσει τῆς ἡμῶν Μετριότητος, ψήφῳ δέ κανονικῇ τῶν Ἱερωτάτων Παρέδρων τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ἐκλεγείς παμψηφεί Ἐπίσκοπος τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ἀνδίδων, λαμβάνεις σήμερον, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλο-μάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, τήν χάριν τοῦ τρίτου βαθμοῦ τῆς ἱερωσύνης.
Ἀγάλλεται ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ὑποδεχομένη εἰς τούς κόλπους της ἕνα νέον Ἐπίσκοπον, μέ δεκαεξαετῆ εὐλογημένην διακονίαν τῆς Ἁγίας Τραπέζης ὡς διάκονος καί πρεσβύτερος, μέ βαθεῖαν θεολογικήν καί λιπαράν θύραθεν παιδείαν, μέ γνῶσιν τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ, τῶν προκλήσεων καί τῶν θετικῶν προοπτικῶν του, μέ δυναμισμόν καί βούλησιν δι᾿ ἀνιδιοτελῆ προσφοράν, ἕνα πανεπιστημιακόν διδάσκαλον, ὁ ὁποῖος γνωρίζει ἐκ τοῦ σύνεγγυς καί ἐκ τῶν ἔνδον τάς ἀγωνίας, τούς προβληματισμούς καί τά ὄνειρα τῆς νέας γενεᾶς, πεῖραν, ἡ ὁποία θά εἶναι ἰδιαιτέρως χρήσιμος εἰς τήν νέαν ὑψηλήν ἀποστολήν του.
Ἀποτελεῖ μεγάλην εὐλογίαν καί ὕψιστον προνόμιον διά σέ, Θεοφιλέστατε, ὅτι ἀνήκεις ἀπό τοῦδε εἰς τήν Ἱεραρχίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τά δίκαια τοῦ ὁποίου ἐδεσμεύθης πρό ὀλίγου «φυλάττειν ἀπαράβατα καί ἀπαρασάλευτα» ἕως ἐσχάτης σου ἀναπνοῆς. Εἰς τήν Ὁμολογίαν πίστεως ὑπεσχέθης, ἐπίσης, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, νά συναποδέχεσαι ὅσα ἀποδέχονται οἱ ἱεροί Πατέρες καί νά συναποστρέφεσαι τά ὑπ᾿ αὐτῶν ἀπορριπτόμενα. «Κράτει», λοιπόν, «τῆς ὁμολογίας» τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, κράτει τῆς πιστότητος εἰς τήν Παράδοσιν καί τάς παραδόσεις τοῦ ἱστορικοῦ καί μαρτυρικοῦ Φαναρίου.
Διδάκτωρ Νομικῆς καί Θεολογίας, μέλος Διεθνῶν Ἐπιστημονικῶν Ἑταιρειῶν, γλωσσομαθής, μέ ἀξιόλογον διδακτικόν ἔργον εἰς διάφορα ἀκαδημαϊκά ἱδρύματα καί μέ πλουσίαν συγγραφικήν παραγωγήν, ἀπό τοῦ ἔτους 2022 Καθηγητής τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν μέ γνωστικόν ἀντικείμενον «Θεολογική Ἐπιστημολογία καί Φιλοσοφία», ἀπό δέ τοῦ ἔτους 2019 Ἱερατικῶς Προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Πλάκας ἐν Ἀθήναις, ἔχεις ὅλας τάς προϋποθέσεις εὐδοκίμου διακονίας τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς της.
Ἡ προσέγγισις τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῇ βάσει τῆς σχέσεώς του μέ τόν Θεόν ἤ, ὀρθότερον, ἐπί τῇ βάσει τῆς σχέσεως τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν, δίδει εἰς τήν ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν τήν ὑψίστην δυνατήν ἀξίαν καί εἰς τήν ἐλευθερίαν μας ἀμετακίνητον σημεῖον ἀναφορᾶς καί σταθεράν κατεύθυνσιν. Ἡ ἀλήθεια τῆς ἐλευθερίας δέν κρίνεται ἀποκλειστικῶς ἀπό τό γεγονός ὅτι ἐπιλέγομεν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, ἀλλά κυρίως ἀπό τό τί ἐπιλέγομεν. Ἰσχύει ἀπαρεγκλίτως τό τοῦ Χριστοῦ: «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. η’, 32). «Οὐκ ἔστιν ἐλεύθερος, ἀλλ᾿ ἤ μόνος ὁ Χριστῷ ζῶν», τονίζει ὁ ἐν Ἁγίοις Προκάτοχος τῆς ἡμῶν Μετριότητος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Εἶναι θεμελιώδους σημασίας νά προβάλλεται ἡ Ἐκκλησία ὡς χῶρος «βιωμένης ἐλευθερίας» καί ἡ ἐλευθερία ὡς κεντρική θεολογική ἔννοια.
Καλεῖσαι καί ἐσύ, Θεοφιλέστατε, νά δίδῃς δημιουργικῶς ὡς Ἐπίσκοπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τήν καλήν θεολογικήν μαρτυρίαν περί τῆς ἐλευθερίας «ᾗ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσεν» (Γαλ. ε’, 1), εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν τό εἴδωλον τοῦ «ἀνθρωποθεοῦ», «γεμίζει», ὡς ἔχει γραφῆ, «μέ ψευδαισθήσεις τήν ψυχήν τῶν ἀνθρώπων καί παρεμποδίζει τό εὐάγγελον μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας νά φθάσῃ εἰς τόν νοῦν καί τήν καρδίαν των». Στόχος τῆς θεολογίας εἶναι νά διατυπώνῃ τό «Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Μάρκ. α’, 14) ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν ἑκάστοτε ἱστορικῶν συνθηκῶν. Ἡ συναφειακότης τῆς θεολογίας δἐν ἀντίκειται εἰς τόν διαχρονικόν χαρακτῆρα τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου. Ἀντιθέτως, ἡ κλειστότης, ἡ μόνιμος ἀμυντική στάσις τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι εἰς τόν πολιτισμόν καί αἱ ποικίλαι ἀπορρίψεις, ὁδηγοῦν νομοτελειακῶς εἰς ἄγονον ἀπομόνωσιν καί είς φονταμενταλιστικά σύνδρομα.
Ἡ θεολογική σπουδή εἶναι πηγή ἐμπνεύσεως διά τό ἐκκλησιαστικόν ἔργον, πηγή «οἰκουμενικῆς εὐρυχωρίας» καί γνησίου διαλογικοῦ πνεύματος. Αὐθεντική θεολογία καί κλειστότης εἶναι ἔννοιαι ἀντιφατικαί καί ἀλληλοα-ναιρούμεναι. Τόσον οἱ διαχριστιανικοί διάλογοι, ὅσον καί αἱ διαθρησκειακαί ἐπαφαί, ἀμφότερα μέ καθοριστικήν συμμετοχήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀπηλευθέ-ρωσαν δημιουργικάς δυνάμεις ἐντός τῆς Ἐκκλησίας καί ἀνέδειξαν τήν σημασίαν τῶν χριστιανικῶν ἀξιῶν διά τό παρόν καί τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος.
Ἡ ἐκκλησιαστική ζωή ἐκτυλίσσεται πάντοτε ἐντός ἑνός συγκεκριμένου πολιτισμικοῦ περιβάλλοντος καί δι᾿ αὐτόν τόν λόγον ἡ θεολογία, ὡς ἔκφρασις αὐτῆς τῆς ζωῆς, δέν εἶναι ποτέ ἀφῃρημένη ἤ ἀνιστορική. Ἀποτελεῖ θείαν εὐλογίαν τό γεγονός ὅτι οὔτε ἡ ἀμφισημία τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, οὔτε αἱ πολλαί σύγχρονοι ἀνατροπαί καί περιπέτειαι ἐμπόδισαν τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον νά ἐπιτελέσῃ θεαρέστως τήν πνευματικήν καί θεολογικήν ἀποστολήν του καί νά ἀναδειχθῇ πρωταγωνιστής εἰς πολλούς τομεῖς. Ἀπόδειξις τρανή διά τό εὐαίσθητον αἰσθητήριον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐνώπιον τῶν σημείων τῶν καιρῶν εἶναι καί τό γεγονός ὅτι πολύ ἐνωρίς ἐπεσήμανε τήν σοβαρότητα τῶν οἰκολογικῶν προβλημάτων, προέβαλε τά πνευματικά καί ἠθικά αἴτιά των καί προέτεινε λύσεις ἐπί τῇ βάσει τῆς εὐχαριστιακῆς καί ἀσκητικῆς παραδόσεως τῆςἘκκλησίας καί τῆς θεολογικῆς κοσμολογίας καί ἀνθρωπολογίας. Ὁ λόγος τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας εἶναι πολύ καίριος καί ἀληθινός διά νά παραμείνῃ εἰς τό περιθώριον τῶν συζητήσεων περί τῶν ζωτικῶν θεμάτων τῆς ἀνθρωπότητος, εἰς τά ὁποῖα ἀνήκει καί ἡ παγκόσμιος πλέον κυριαρχία τοῦ τεχνολογικοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς λογικῆς του.
Ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι θεωροῦμεν ἀξονικῆς σημασίας διά τούς λειτουργούς τῆς Ἐκκλησίας τήν καλήν θεολογικήν κατάρτισιν. Τονίζομεν μάλιστα ὅτι, ἐκτός ἀπό αὐτήν, ἀπαραίτητος εἶναι καί ἡ γενική μόρφωσις, τό ἐνδιαφέρον διά τά γράμματα καί εὐρύτερον διά τόν πολιτισμόν. Ἄνευ στερρᾶς θεολογικῆς καταρτίσεως, ἄνευ παιδείας καί πολιτισμικῆς ἐγγραμματοσύνης, δέν εἶναι δυνατόν νά δοθῇ ἐπικαίρως ἡ χριστιανική μαρτυρία. Διά νά προσφέρωμεν τεκμηριωμένας θεολογικάς ἀπαντήσεις πρέπει νά γνωρί-ζωμεν εἰς βάθος τήν παράδοσίν μας, ἀλλά καί τάς ἀναζητήσεις τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου.
Θεοφιλέστατε,
Ἐνθυμεῖται καί τιμᾷ σήμερον ἡ Ἐκκλησία μας τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καί Πανευφήμου Εὐφημίας ἀναφορικῶς πρός τήν θέσπισιν τοῦ Ὅρου τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος. Τό «δόγμα τῆς Χαλκηδόνος», ἡ ἕνωσις, ἐν τῷ ἑνί προσώπῳ τοῦ Θεοῦ Λόγου, τῆς θείας καί ἀνθρωπίνης φύσεως, «ἀσυγχύτως, ἀχωρίστως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως», εἶναι ὁ ἀμετάστατος κανών τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ πυξίς ἐν τῇ πορείᾳ της πρός τήν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων. Σύνολος ὁ ἐκκλησιαστικός βίος, ἡ πίστις, τό ἦθος καί ὁ πνευματικός πολιτισμός μας, ἡ λειτουργική ζωή, τό ποιμαντικόν ἔργον καί ἡ καλή μαρτυρία ἐν τῷ κόσμῳ ἐνσαρκώνουν καί ἐκφράζουν τό «ἀεί μυστήριον» τῆς Θεανθρωπότητος. Ἡ Ἐκκλησία κατεδίκασε τάς δύο μεγάλας αἱρέσεις, αἱ ὁποῖαι ἠρνοῦντο τήν θεανδρικήν πραγματικότητα τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τόν ἀνθρωπο-μονιστικόν νεστοριανισμόν καί τόν δυϊστικόν καί δοκητι-στικόν μονοφυσιτισμόν. Ὁ θεοδίδακτος Ὅρος τῆς Δ’ Οἰκου-μενικῆς Συνόδου σώζει τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τάς παγίδας τοῦ νεστοριανισμοῦ, δηλαδή τόν ὑλισμόν, τήν ἐκκοσμίκευσιν καί τόν ἀνθρωποθεϊσμόν, ἀλλά καί ἀπό τούς κινδύνους τοῦ μονοφυσιτισμοῦ, σήμερον θά ἐλέγομεν, ἀπό τούς λαβυρίνθους τοῦ δυαλισμοῦ, τοῦ φονταμενταλισμοῦ καί τῆς κλειστῆς καί ἀγόνου πνευματικότητος. Καί εἰς τήν Σύνοδον τῆς Χαλκηδόνος ἡ θεολογία ἀνεδείχθη ὁ σιδηροῦς βραχίων τῆς Ἐκκλησίας.
Τήν Κυριακήν, 19ην Ἰουλίου, ἡ Ἐκκλησία μας θά τιμήσῃ τήν μνήμην τῶν 630 Θεοφόρων Πατέρων τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος, οἱ ὁποῖοι, ἄνωθεν ἐμπνεύσει καί φωτισμῷ, συνέθεσαν τόν χριστολογικόν Ὅρον της καί ἐνεγράφησαν χρυσοῖς γράμμασιν εἰς τάς δέλτους τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἀφοῦ διά τῶν Ἱερῶν Κανόνων θ’, ιζ’ καί κη’ ἐπεκύρωσαν ἀμετακλήτως τήν θέσιν καί τήν εὐθύνην τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὡς κέντρου ἑνότητος καί ὡς κανονικῆς συνειδήσεως εἰς τόν χῶρον τῆς Ἀνατολικῆς Χριστιανοσύνης.
Τά πάντα εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν, ἡ δομή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ θεία λατρεία, ἡ διοίκησις καί ἡ διαποίμανσις, ἡ ἐγκόσμιος μαρτυρία, ἀποτελοῦν φανέρωσιν καί ἔκφρασιν τοῦ θεανδρικοῦ χαρακτῆρος της, ὁ ὁποῖος ἐξόχως ἀποκαλύπτεται ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ. Συμφώνως πρός τόν Ἅγιον Ἰγνάτιον τόν Θεοφόρον, εἰς τήν Ἐκκλησίαν, πού ἀποτελεῖ τό σημεῖον τῆς παρουσίας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ἱστορίᾳ καί τήν προτύπωσιν τῆς ἐσχατολογικῆς πληρώσεως τῆς Θείας Οἰκονομίας, ὁ Ἐπίσκοπος λειτουργεῖ ὡς «εἰκών» τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν ἰδιότητά του ὡς Προεστῶτος τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως. Νά μή λησμονῇς τήν θεολογίαν τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτει, διατί ἡ Ὀρθόδοξος εὐσέβεια ἀποδίδει εἰς τόν Ἐπίσκοπον ἰδιαίτερον σεβασμόν καί τιμήν.
Μέ αὐτάς τάς πατρικάς νουθεσίας, σέ καλοῦμεν, Θεοφιλέστατε ἀδελφέ Ἰσίδωρε, νά εἰσέλθῃς, ἐν ταπεινώσει καί φόβῳ Θεοῦ, εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων, διά νά λάβῃς δι᾿ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τῆς ἡμῶν Μετριότητος καί τῶν συλλειτουργούντων ἡμῖν ἁγίων Ἀρχιερέων, τήν χάριν καί τά χαρίσματα τοῦ Ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος.
Πρόσελθε!
