Του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Γεράσιμου Φραγκουλάκη
Αννόβερο Γερμανίας
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους γράφει η ιστορία, αλλά γράφουν οι ίδιοι ιστορία. Και υπάρχουν άνθρωποι που δεν περνούν απλά από τον κόσμο, τον χαράζουν με την ησυχία τους. Έτσι υπάρχουν και ποιμένες που δεν φορούν απλώς μίτρα και ωμοφόριο, αλλά σηκώνουν στον ώμο την αγωνία, τη λαχτάρα, την ελπίδα ενός λαού που ζει μακριά από την πατρίδα, αλλά δεν έπαψε ποτέ να την κουβαλά μέσα του.
Ένας τέτοιος ποιμένας είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος. Σχεδόν μισό αιώνα τώρα στέκει ως ήρεμη πυξίδα στον πολυάσχολο γερμανικό τόπο, ησυχαστικό φως μέσα στον θόρυβο, πατρική μορφή που μοιάζει να έχει δει πολλά, αλλά να συγχωρεί ακόμη περισσότερα.
Ο λόγος του κυλάει όπως το καθαρό νερό που βρίσκει δρόμο ακόμη κι όταν το χώμα είναι βαρύ. Και η καρδιά του ανοίγει σαν μια μεγάλη αγκαλιά αθόρυβα, αλλά αληθινά.
Με χαρισματική διορατικότητα και με ποιμαντική ευαισθησία, ως γνήσιος Χαλκίτης, αντιλήφθηκε ότι ο ξενιτεμένος άνθρωπος χρειάζεται όχι μόνο ναό λατρείας αλλά και εστία, όχι μόνο λειτουργία αλλά και παρηγοριά, όχι μόνο τυπικό αλλά μια «μικρή πατρίδα», όπως ο ίδιος λέει, έστω και στην άκρη μιας γερμανικής πόλης.
Έτσι δημιούργησε ενορίες, ανέγειρε ναούς, έστησε ενοριακά κέντρα, ενθάρρυνε εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες με τη δημιουργία Παιδικών Σταθμών — όπως και τον Ελληνογερμανικό Παιδικό Σταθμό στο Αννόβερο — όλα ως έργα ησυχίας, όχι επίδειξης.
Με την καθοδήγησή του η Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας άνθισε. Η Ορθόδοξη μαρτυρία εδραιώθηκε, ο διάλογος με άλλες Ορθόδοξες εθνότητες και η συμβολή στον διαχριστιανικό λόγο έγιναν έργο αγάπης, όχι στρατηγικής.
Η διακονία του μοιάζει με απαλό βήμα στο χιόνι που δεν ακούγεται, αλλά αφήνει σημάδι. Δεν ύψωσε ποτέ φωνή, υψώνει μόνο ψυχές. Και η απλότητά του δεν είναι αδυναμία, είναι η δύναμη του αληθινού Πατέρα.
Καθώς εορτάζει τα ονομαστήριά του, οι ευχές δεν μοιάζουν με τυπικές λέξεις. Μοιάζουν με ψίθυρο που βγαίνει από καρδιές που στέκονται δίπλα του.
Είθε ο Κύριος να του χαρίζει υγεία, δύναμη και μακροημέρευση, για να συνεχίζει να διακονεί όπως πάντοτε: ήρεμα, σταθερά, πατρικά — ως φως που δεν σβήνει, ως παρουσία που δεν θορυβεί, αλλά ηρεμεί.
Πολλά τα έτη σας, Πάτερ και Δέσποτα, Άγιε Γερμανίας κ. Αυγουστίνε.