Ἑόρτιος προσφώνησις Σεβ. Μητροπολίτου Γ. Χαλκηδόνος κ. Ἐμμανουήλ κατά τά Ὀνομαστήρια τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου (Ἴμβρος, 11 Ἰουνίου 2026)
Παναγιώτατε Δέσποτα,
Μακαριώτατε Πατριάρχα Ρουμανίας κ. Δανιήλ,
Μακαριώτατε Πατριάρχα Βουλγαρίας κ. Δανιήλ,
Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Εὐλαβέστατοι κληρικοί,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες καί εὐσεβὲς πλήρωμα τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας,
Ἐν ἱερᾷ κατανύξει καὶ χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ ἱστάμενος κατὰ τὴν εὔσημον καὶ φωτοφόρον ταύτην ἡμέραν ἐνώπιον τῆς Ὑμετέρας σεπτῆς Κορυφῆς, προάγομαι, διερμηνεύων τὰ μύχια αἰσθήματα καὶ τὴν βαθύρριζον ἀφοσίωσιν ἁπάσης τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἵνα ἀπευθύνω λόγον ἑόρτιον καὶ δοξολογικόν. Ἡ εὐλογημένη νῆσος τῆς Ἴμβρου, τὸ ἁγιοτόκον τοῦτο νησίον τοῦ Ἀρχιπελάγους, τὸ ὁποῖον διὰ τῶν ἁγιασμένων ναμάτων αὐτοῦ ἐγαλούχησε τὸν νῦν εὐκλεῶς οἰακοστροφοῦντα τὸ σκάφος τῆς Ὀρθοδοξίας, περιβάλλεται σήμερον αἴγλην ὑπερκόσμιον, ὑποδεχομένη τὸν πεφιλημένον αὐτῆς γόνον καὶ Σεπτὸν Προκαθήμενον τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας. Καί, ὡσανεὶ μὴ ἤρκει ἡ φυσικὴ αὕτη χαρὰ τῆς πατρῴας γῆς, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ συγκροτοῦν ὅλον τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας, ἐπεδαψίλευσεν ἡμῖν τὴν ὑψίστην εὐλογίαν τοῦ ἱεροῦ συλλειτούργου καὶ τῆς συμπροσευχῆς μετὰ τῶν Μακαριωτάτων Πατριαρχῶν Ρουμανίας κ. Δανιὴλ καὶ Βουλγαρίας κ. Δανιήλ, καταδεικνῦον ἐν τοῖς πράγμασι τὸ ἀδιαίρετον τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.
Τιμῶντες, Παναγιώτατε, τὴν πάνσεπτον μνήμην τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου, τοῦ προστάτου καὶ ἐφόρου τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, ἀναγόμεθα νοερῶς εἰς τὰς ἀπαρχὰς τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἐθνῶν. Ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ὡς ἀληθὴς Ἰσραηλίτης «ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι» (Ἰωάν. 1, 47), ὑπακούσας ἄνευ χρονοτριβῆς εἰς τὸ Κυριακὸν κέλευσμα, «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. 28, 19), διέδραμε τὰς ἐσχατιὰς τῆς Ἀνατολῆς, σπείρων τὸν λόγον τῆς σωτηρίας εἰς τὴν Ἰνδίαν καὶ τὴν Ἀρμενίαν. Τὴν τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀποστολικὴν μαρτυρίαν, ἐν μέσῳ κλυδώνων καὶ περιστάσεων ἀντιξόων, ἡ Ὑμετέρα σεπτὴ Κορυφή, ὡς ἄλλος ἀκάματος ἁλιεύς, ἐπαξίως καὶ θυσιαστικῶς συνεχίζει, μεταλαμπαδεύουσα τὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰωάν. 1, 9). Ὁ μαρτυρικὸς θάνατος τοῦ Ἀποστόλου, ὅστις ἐπέδωκε τὸ ἴδιον σῶμα εἰς ἐκδορὰν καὶ αἰκισμόν, ἀποτελεῖ τὸν ἀψευδῆ δείκτην τοῦ ἤθους τὸ ὁποῖον ἐνσαρκώνει ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἥτις πλειστάκις ἀπεγυμνώθη τῆς κοσμικῆς αἴγλης καὶ τῶν στηριγμάτων τοῦ παρόντος αἰῶνος, περιβεβλημένη ὅμως ἀενάως τὴν ἄκτιστον χάριν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Σταυροῦ.
Περὶ τοῦ σωτηριώδους καὶ ἁλιευτικοῦ τούτου ἔργου τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι διαδόχων αὐτῶν, διδάσκει θεοπνεύστως καὶ γλαφυρῶς ὁ Ἅγιος Συμεών, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ὑπογραμμίζων τὴν ἱερότητα τῶν πνευματικῶν ὀργάνων διὰ τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία σαγηνεύει τὰ ἔθνη. Ἀναφέρει χαρακτηριστικῶς: «Εἰ δὲ ἀνθρώπους τις θηρεῦσαι ἠβούλετο, τίν᾿ ἂν ὄργανα χρήσαιτο; Ἐπείπερ καὶ οἱ ἄνθρωποι κυνηγῶνται, καὶ συλλαμβάνονται, ὡς ἰχθύες… οὐκ ἄλλα δηλονότι, εἰ μὴ τὴν διδασκαλίαν καὶ τὸν λόγον… Σάλπιγγας φησὶ τοὺς διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς γὰρ αἱ σάλπιγγες χρῶνται πνεῦμα ἀπὸ τῶν ἐντοσθίων ἐξερχόμενον… οὕτως οἱ διδάσκαλοι… τὴν σωτηρίαν πραγματεύονται τῶν ἀνθρώπων, ὥσπερ αὐτοῖς λέγεται διὰ τοῦ Ἡσαΐου, Ἀνάβηθι ἐν ἰσχύϊ, καὶ μὴ φείσῃ, ὡς σάλπιγγι ὕψωσον τὴν φωνήν σου»[1]. Ταύτην τὴν ἀργυρᾶν καὶ θεοφθόγγον σάλπιγγα τοῦ Πνεύματος βαστάζουσα σταθερῶς, ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, οὐδέποτε ἔπαυσε νὰ σαλπίζῃ τὸ μήνυμα τῆς καταλλαγῆς, καλοῦσα τὰ διεστῶτα εἰς ἑνότητα καὶ μαρτυροῦσα τὴν ἀλήθειαν τῆς Πίστεως ἐνώπιον τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, διατηροῦσα ἀλώβητον τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τὴν ὁποίαν παρέλαβε παρὰ τῶν Προκατόχων Αὐτῆς ἐπὶ τοῦ Μαρτυρικοῦ Θρόνου τοῦ Πρωτοκλήτου.
Σήμερον, τὸ ἱερὸν θυσιαστήριον τῆς Ἴμβρου ἀναδεικνύεται εἰς σύμβολον πανορθοδόξου ἀγαλλιάσεως. Ἡ εὐχαριστιακὴ σύναξις, περικοσμουμένη ὑπὸ τοῦ συλλειτούργου τῶν Προκαθημένων τῶν Ἁγιωτάτων Ἐκκλησιῶν Ρουμανίας καὶ Βουλγαρίας, παρέχει πρὸς σύμπασαν τὴν ἀνθρωπότητα, τὴν σπαρασσομένην ὑπὸ ποικίλων συγκρούσεων καὶ διχασμῶν, τὴν ὁρατὴν ἀπόδειξιν ὅτι τὸ ποτήριον τῆς ζωῆς καθίσταται ὁ χῶρος ἔνθα θεραπεύονται τὰ τραύματα καὶ καταργοῦνται τὰ ἀνθρώπινα ὅρια. Ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία, ὁμοιάζουσα πρὸς βαθύρριζον καὶ πολύκλαδον ἐλαίαν, οἱ βλαστοὶ τῆς ὁποίας ἁπλώνονται παρηγορητικῶς εἰς πάντα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς γῆς, ἀρδεύεται διαρκῶς ἐκ τοῦ ἑνὸς καὶ κοινοῦ ζωηρρύτου νάματος τῆς Ἀποστολικῆς παραδόσεως. Οἱ ἱστορικοὶ δεσμοί, οἵτινες ἑνώνουν τὸ Πάνσεπτον Κέντρον τοῦ Φαναρίου μετὰ τῶν κατά τὀπους Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἐσφυρηλατήθησαν διὰ κοινῶν μαρτυρίων, αἵματι καὶ θυσίᾳ, καὶ ἀναδεικνύουν τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν ὡς τὴν ἀκοίμητον λυχνίαν, ἥτις ἐφώτισε τὰς ἁγιασμένας πεδιάδας τῆς Βλαχίας καὶ τὰ ὄρη τῆς Βουλγαρίας, μεταδίδουσα τὸν ἀνέσπερον φωτισμὸν τῆς θεογνωσίας.
Ἡ ὀντολογικὴ ἑνότης τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ὁποίαν βιοῦμεν κατὰ τὴν ἱερὰν ταύτην ὥραν, ὑπακούει εἰς τὴν ἀρχιερατικὴν προσευχὴν τοῦ Κυρίου, «ἵνα πάντες ἓν ὦσι» (Ἰωάν. 17, 21), λειτουργοῦσα ὡς κιβωτὸς καὶ νοητὴ ναῦς, ἥτις, ἔχουσα τὰ ἱστία αὐτῆς πεπληρωμένα ὑπὸ τῆς πνοῆς τοῦ Παρακλήτου, διασχίζει τοὺς τρικυμιώδεις ὠκεανοὺς τῆς ἱστορίας ἵνα διασώσῃ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων. Αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι, ἐνωτιζόμεναι τὸν παλμὸν τῆς ἀγωνιώσης κτίσεως, ὀφείλουν διαρκῶς, κατὰ τὸ ἀποστολικόν, «σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφεσ. 4, 3), νὰ προσφέρουν εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον τὸ μαρτύριον τῆς καταλλαγῆς. Καὶ ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, διὰ τῆς πολυμόχθου καὶ θεοφιλοῦς Πατριαρχίας Αὐτῆς, ἀναδεικνύεται ἐν τοῖς πράγμασι ὁ κατεξοχὴν ἐγγυητὴς καὶ ἐκφραστὴς τῆς διορθοδόξου ταύτης συμφωνίας, ἐναγκαλιζομένη πατρικῇ τῇ καρδίᾳ πάντας «τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς μακράν» (Ἐφεσ. 2, 17).
Διὸ καὶ ἡ ἐμὴ ἐλαχιστότης, ἐκ μέρους τῆς χορείας τῶν Ἀρχιερέων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ὑποκλίνεται εὐλαβῶς ἐνώπιον τῆς Ὑμετέρας σεπτῆς Κορυφῆς. Οἱ Ἱεράρχαι τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, συνοδοιπόροι καὶ Συγκυρηναῖοι εἰς τὴν ἄρσιν τοῦ Πατριαρχικοῦ σταυροῦ, προσφέρουν σήμερον τὰ ἄνθη τῆς βαθείας αὐτῶν εὐγνωμοσύνης καὶ τῆς υἱϊκῆς ἀφοσιώσεως.
Εὐχόμεθα ὁλοψύχως ὅπως ὁ δοτὴρ παντὸς ἀγαθοῦ καὶ Ἀρχιποίμην Χριστός, ταῖς πρεσβείαις τοῦ ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου, χαρίζηται τῇ Ὑμετέρᾳ Θειοτάτῃ Παναγιότητι ἔτη πάμπολλα, ὑγιεινὰ καὶ καλλίκαρπα, ἵνα ἐπὶ μήκιστον χρόνον, κραταιᾷ τῇ Δεξιᾷ καὶ ἀκμαιοτάτῳ σθένει, ἰθύνῃ τὸ πηδάλιον τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας. Εἴθε τὸ φῶς τῆς Ὑμετέρας Πατριαρχίας νὰ ἐξακολουθῇ φωτίζον τὰς διανοίας τῶν ἀνθρώπων καὶ θερμαῖνον τὰς καρδίας τῶν πιστῶν, εἰς δόξαν τοῦ Ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Θεοῦ καὶ εὔκλειαν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Πίστεως.
Εἰς πολλὰ ἔτη, Παναγιώτατε!
_______
[1] Συμεὼν Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Τὰ Εὑρισκόμενα Πάντα, ἐν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 155 (Paris: J.-P. Migne, 1866), 30. URL: https://www.google.com/books/edition/Patrologia_Graeca/9zs2AQAAMAAJ?hl=el&gbpv=1.
________
Φωτό: Νίκος Παπαχρήστου