Ὁμιλία τῆς Α.Θ.Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν χοροστασίαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Θείας Ἀναλήψεως Ὑψωμαθείων (21 Μαΐου 2026)
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Σηλυβρίας κύριε Μάξιμε, Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενε τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων,
Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρε,
Εὐλαβέστατοι κληρικοί,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι,
Ἐλλογιμώτατοι Καθηγητές,
Ἀγαπητοί μας τελειόφοιτοι,
Λαέ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε,
Τά μετά τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου γεγονότα εἶναι ἐξόχως βαρυσήμαντα. Ὁ Χριστός εἶχε ἤδη ὁλοκληρώσει τό σωτηριῶδες ἔργο Του. Ἦλθεν εἰς τόν κόσμον, ἐδίδαξεν, ἐθαυματούργησεν, ἐσταυρώθη καί ἀνέστη. Τώρα θριαμβευτής, πατήσας διά τοῦ θανάτου Αὐτοῦ τόν θάνατον, θά ἠδύνατο εὐθύς μετά τήν Ἀνάστασίν Του νά ἀναληφθῇ εἰς τόν οὐρανόν διά νά ἐπανέλθῃ εἰς τήν προτέραν δόξα Του.
Δέν εἶναι πλέον ὁ ταπεινός Διδάσκαλος, ὁ περιερχόμενος τάς πόλεις καί τάς κώμας τῆς Γαλιλαίας. Τώρα εἶναι ἔνδοξος, ὑπέρτερος τόπου καί χρόνου. Εἰσέρχεται «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων». Ἐμφανίζεται εἰς Ἐμμαούς καί εἰς Ἱεροσόλυμα τήν ἰδίαν ὥραν – «αὐτῇ τῇ ὥρᾳ». Καί ἐπιτρέπει μέν νά τόν ἐγγίζουν καί νά τόν ψηλαφοῦν, ὡς ὁ Θωμᾶς, ἀλλά καί λέγει «μή μου ἅπτου» πρός τήν Μαγδαληνή Μαρία. Τώρα παρουσιάζεται θεοπρεπῶς καί τηρεῖ εἰς προσήκουσαν ἀπόστασιν τούς πρότερον οἰκείους πρός Αὐτόν. Καί αὐτοί Τόν αἰσθάνονται πλέον περισσότερο ὡς «Κύριον καί Θεόν».
Ἐν τούτοις δι᾽ ἡμερῶν τεσσαράκοντα χρονοτριβεῖ ἀκόμη ἐπί τῆς γῆς. Ὄχι δέ μόνον ὀπτανόμενος, εμφανιζόμενος, πρός βεβαίωσιν τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἀλλά καί λέγων τά περί τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἠ ὁποία εἶναι τό πρῶτο θέμα τῆς κηρύγματος τοῦ Κυρίου. Εἶναι τό κεντρικό σημεῖο πολλῶν παραβολῶν Του. Καί ἰδού ὅτι μέ τό θέμα αὐτό ἀσχολεῖται καί μετά τήν Ἀνάστασι μέχρι τῆς Ἀναλήψεώς Του.
Ὁ Χριστιανός ἤδη ἀπό τοῦ βαπτίσματός του καθίσταται μέλος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καί καλεῖται νά ζῇ καί νά ἐργάζεται ὡς πολίτης τῆς βασιλείας αὐτῆς. Καί τό ἐπιτυγχάνει αὐτό ὁ Χριστιανός ὅταν ζῇ κατά τάς ἐντολάς τοῦ βασιλέως Χριστοῦ καί Τόν ἔχῃ ρυθμιστή τῆς ὅλης ζωῆς του. Καί, ἀκόμη, ὅταν συμπράττῃ στήν ἐγκατάστασι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ «ἐντός ἡμῶν» καί περί ἡμᾶς ἐν τῇ κοινωνίᾳ.
Πῶς ὅμως μπορεῖ νά βιωθῇ τό μυστήριο τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ στή σημερινή ἐποχή μας; Ἄς μή μᾶς ταράζουν οἱ μπόρες καί οἱ φουρτοῦνες καί οἱ στενοχώριες καί οἱ συμφορές, τά πολλαχόθεν ραπίσματα. Αυτά πάντοτε ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καί θά ὑπάρχουν. Ἡ ζωή μας μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ ὡς μία Μεγάλη Παρασκευή, ἡ ζωή ἐν τάφῳ. Ἔτσι φαίνεται τοὐλάχιστον. Ἴσως τό σήμερα καί τό ἀπέλπιδο αὔριο τῆς ζωῆς μας νά μᾶς ὁδηγοῦν στήν τραγωδία. Στήν τραγωδία τῆς μοναξιᾶς, τοῦ πόνου, τῆς πείνας, τῆς φτώχιας, τοῦ πολέμου, τοῦ θανάτου.
Ὅμως, «μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω» (Ἰωάν. ιδ´, 27). Ὑπάρχει ἕνα ἄλλο λεπτό σημεῖο, ἕνα παρήγορο γεγονός: Ἡ Μεγάλη Παρασκευή προαναγγέλλει τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα, τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ Ἀνάστασις, τήν Πέμπτη τῆς Ἀναλήψεως. Ἡ Ἀνάληψις, μία ἄλλη Κυριακή, τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς. Ἡ δέ Πεντηκοστή, τήν παντοτινή παρουσία τοῦ Κυρίου καί τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος στή ζωή μας, μέχρι νά ἔλθῃ τό πλήρωμα τῶν καιρῶν.
Ὁ Θεός εἶναι παρών καί αὐτήν τήν κρίσιμη στιγμή. Εἶναι ἡ ἐλπίδα μας, ἡ ζωή μας. Δέν ὑπάρχει τέλος. Ὑπάρχει ἀφουγκρασμός τοῦ ρήματος τοῦ Κυρίου, ὅτι ἡ Θεία Μυσταγωγία δέν ἔχει τελειώσει καί δέν θά τελειώσῃ. Αὐτή ἡ ἐλπίδα εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Ρωμηοῦ στήν Πόλιν τοῦ σήμερον ἑορταζομένου Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τοῦ Ρωμηοῦ, ὁ ὁποῖος σηκώνει τόν σταυρό του, τόν τύπο τοῦ ὁποίου ὁ Κωνσταντῖνος «ἐν οὐρανῷ εθεάσατο, καὶ ὡς ὁ Παῦλος τὴν κλῆσιν οὐκ ἐξ ἀνθρώπων εδέξατο», ἡ δέ Ἁγία Μήτηρ αὐτοῦ Ἑλένη τόν ἔβγαλε ἀπό τίς κατακόμβες καί τόν ὕψωσε καί τόν ἔστησε σέ περίλαμπρους ναούς. Αὐτόν τόν Σταυρό σηκώνει καί θά σηκώνῃ ὁ Ὀρθόδοξος Ρωμηός, περιμένοντας τήν ὥρα τῆς καταξίωσής του. Ἡ καταξίωσις αὐτή εἶναι ἡ πίστις μας ὅτι ὁ Κύριος σήμερα, κατά τό Κοντάκιο τῆς ἑορτῆς, «οὐδαμόθεν χωρίζεται, ἀλλὰ μένει ἀδιάστατος», «βοῶν τοῖς ἀγαπῶσίν» αὐτόν· «Ἐγώ εἰμι μεθ᾽ ὑμῶν, καὶ οὐδεὶς καθ᾽ ὑμῶν»!
Μέ αὐτές τίς ἐλπιδοφόρες σκέψεις ἐπί τῇ μεγάλῃ δεσποτικῇ ἑορτῇ τῆς θείας Ἀναλήψεως, ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς ὁποίας τιμᾶται ὁ συμπαθέστατος οὗτος ναός, ὁ ὁποῖος ἀνακαινίσθηκε πρόσφατα καί ἀποτελεῖ ἀληθινό κόσμημα τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀπευθυνόμεθα σήμερα πρός ὑμᾶς τούς συγκεντρωθέντας, εὐχόμενοι «καί τοῦ χρόνου»! Εὐχαριστοῦμεν ἰδιαιτέρως τόν Ἱερώτατον ἀδελφόν ἅγιον Σηλυβρίας, διά τόν ἱερόν του ζῆλον, τήν ἀγάπην καί τό ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον του διά τάς Κοινότητας καί τούς Χριστιανούς τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων, ἐκ παραλλήλου μέ τά ποιμαντικά καθήκοντά του στήν Ἱερά Μητρόπολη Σηλυβρίας καί τίς ἄλλες ἐρευνητικές καί συγγραφικές ἐνασχολήσεις του. Ἰδιαιτέρως συγχαίρουμε διά τό ὅπερ ἐπιτελεῖ ἐνταῦθα ἱερόν ἔργον καί ἡ ἔντιμη Ἐκκλησιαστική Ἐπιτροπή καί οἱ συνεργάτες αὐτῆς καί ἐπικαλούμεθα ἐπ᾽ αὐτούς τήν ἄνωθεν ἀντίληψιν καί ἐνίσχυσιν. Χάρις εἰς ὅλους ἐσᾶς συνεχίζεται ἠ Χριστιανική παρουσία καί ζωή εἰς τήν ἱστορικήν αὐτήν περιοχήν τῆς Πόλεως.
Ἐπιδαψιλεύομεν εἰς πάντας τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐλογίαν καί εὐχόμεθα ἔτη πολλά καί εὐλογημένα καί κάθε οὐράνιον ἀγαθόν εἰς ὅλους τούς συμπροσευχομένους καί ἰδιαιτέρως εἰς τούς ἑορτάζοντας καί τάς ἑορταζούσας, μέ πρώτη τήν σέ ὅλους ἀγαπητή μητέρα τοῦ ἁγίου Σηλυβρίας κυρία Ἑλένη. Χρόνια πολλά καί καλά!