Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου
Τζωρτζίνα μέ τά πράσινα ποιόν προτιμᾶς καλύτερα, τόν τράγο ἤ τόν βίσονα».
Τό χρῶμα εἶναι μία ἰσχυρά αἴσθηση ἡ ὁποία δημιουργεῖται στόν ἐγκέφαλον ἀπό μέρος ἀλληλουχίας τῶν ἠλεκτρικῶν ὤσεων πού φθάνουν εἰς αὐτόν μέσῳ τοῦ ὀπτικοῦ νεύρου.
Εἶναι ἕν σημαντικόν τμῆμα τῶν εἰκαστικῶν τεχνῶν, τῆς μόδας, τοῦ ἐσωτερικοῦ διακόσμου, καί πολλῶν ἄλλων τομέων καί κλάδων.
Τά χρώματα δίδουν ζωήν εἰς τούς θεωμένους αὐτά, ὅταν δέ λέγομεν “χρωματιστοί”, ἐννοοῦμεν τό δέρμα, τήν ἀμφίεσιν καί τά ἔργα πού ἐπιτελοῦν, ὑπάρχουν βεβαίως καί οἱ λεγόμενοι “πολύχρωμοι”, ἐκ τοῦ χαρακτῆρος τῆς ποικιλίας, τοῦ πλούτου τῆς ὁμιλίας καί εὐρύτητός των.
Τά ἀντικείμενα ἐμφανίζονται “χρωματιστά” διά πολλούς λόγους. Μπορεῖ νά ἐκπέμπουν ἀκτινοβολίαν διαφόρων μηκῶν κύματος, νά ἀπορροφοῦν αὐτήν κλπ.
Οὕτως ὁ Πατριάρχης Μάξιμος Ε’ ἀπεκαλεῖτο καί “κόκκινος”, ὁ δέ Βαρθολομαῖος Α’, ὁ Καρδινάλιος Barreto κ.ἄ. συχνάκις “πράσινοι”, διότι ἀσχολοῦνται καί μέ προβλήματα τοῦ περιβάλλοντος. Πράττουν δέ τοῦτο μέ ὁμιλίας, ἐγκυκλίους, ἐκδόσεις βιβλίων, ἀγῶνας ὑπέρ διατηρήσεως τοῦ περιβάλλοντος, συγκλίσεις συνεδρίων κ.ἄ. Ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξεως πράσινον εἰς τά ἑλληνικά προέρχεται ἀπό τό χρῶμα τοῦ πράσου, ἤ τῆς ἰνδοευρωπαϊκῆς ῥίζης ghre, σημαινούσης μεγαλώνω, βλασταίνω καί πρασινίζω! Τοῦτο, πιθανῶς ἕν τῶν βασικῶν χρωμάτων, εἶναι κυρίαρχον στήν φύση καθώς συναντᾶται εἰς ὅλα σχεδόν τά φυτά λόγῳ τῆς χλωροφύλλης.
Συνδέεται μέ ποικίλους συμβολισμούς. Κατ΄ ἐξοχήν μέ τήν φύση, ἐλπίδα, νεότητα καί τήν ἄνοιξη, ἐπειδή εἶναι ἡ ἐποχή του πού ἀρχίζει νά ἀνθίζει πάλιν ἡ βλάστηση. Κατά τήν διάρκεια τοῦ Μεσαίωνα ἐχρησιμοποιεῖτο ἀπό τήν τραπεζιτική, ἐμπορική καί γενικά τίς ἀστικές μεσαῖες οἰκονομικά δραστήριες, μή ἀριστοκρατικές τάξεις (εὐγενεῖς, κλῆρος καί αὐλικοί).
Μέχρι καί σήμερον χρησιμοποιεῖται ὡς σῆμα ἀσφάλειας, ἠρεμίας, θετικότητος καί ἀδείας. Εἶναι δέ καί ἱερόν χρῶμα τοῦ μουσουλμανισμοῦ. Στήν πολιτική συνδέεται μέ οἰκολογικά κόμματα, τόν στρατόν ξηρᾶς, καί στόν ἀθλητισμό, μέ ἐθνικάς ὁμάδας καί συλλόγους.
Ὁ Barreto, διευθυντής τῆς Συνόδου τοῦ Ἀμαζονίου καί ἐπίσκοπος τῆς La Oroya λέγει: Ἀπό κοινοῦ συναδελφικῶς θά ὑποστηρίξωμεν σθεναρῶς τήν φύσιν τούς πολιτισμούς τῶν λίαν πασχόντων ἰθαγενῶν καί τήν Μητέρα γῆν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι καλῶς ὀργανωμένη εἰς τήν περιοχήν, ἡ ὁποία εἶναι ὁ πλέον δηλητηριώδης χῶρος τοῦ κόσμου. Εἰς τήν ὀρεινήν πόλιν πολλοί ἐργαζόμενοι εἰς τά ὀρυχεῖα ὑποφέρουν ἀπό ἄσθμα, καρκίνον τῶν πνευμόνων καί νεφρῶν, τά δέ παιδία ἔχουν μόλυβδον εἰς τό αἷμα.
Ἀδελφοί καί ἀδελφαί, ἠκούσατε τά ἀνωτέρω λεχθέντα. Παύσατε, λοιπόν, ἐπιτέλους, νά κατατρώγετε ἀνηλεῶς τήν Μητέρα ἡμῶν τήν πανέμορφον γῆν, τήν ὁποίαν σήμερον σκοπεύετε νά ἐξαφανίσετε, διότι ἀσφαλῶς δέν θά εἶναι πολύς ὁ μισθός ἡμῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἡ δέ γῆ θά ἀποβεῖ ἡ ἐπίγειος κόλασις.
Ἄλλωστε καί ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος 24,7 γράφει: “καί ἔσονται λιμοί και λοιμοί καί σεισμοί κατά τόπους πάντα δέ ταῦτα ἀρχή ὠδίνων”.
Εἴδατε τούς πολέμους τῆς ἐποχῆς μας εἰς τήν Οὐκρανίαν, τό Ἰράν, καί τήν Ἐγγύς Ἀνατολήν, μέ τούς φόνους χιλιάδων ἀνθρώπων, καταστροφήν μνημείων καί ἄλλων πολλῶν.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς.