Μητροπολίτου πρ. Χαλκηδόνος Ἀθανασίου
“Ἔστι δέ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις” (Ἑβρ. 11:1)
Τρεῖς λέξεις συνδεόμεναι μεταξύ των, ὅμως μία καί μόνον ἐξ αὐτῶν ἠμπορεῖ νά ἀλλάξει τά πάντα. Δύναται π.χ. νά θεραπεύσει ἤ νά κάμει βαθύτατα δυστυχείς. Μιαρότητες ἠμποροῦν νά διενεργήσουν μεγάλα. Ἐξ αὐτῶν μανθάνομεν τήν ἀγάπην πρός τούς ἀνθρώπους, τήν φύσιν καί τά πράγματα τά ὁποῖα μᾶς περιβάλλουν. Εἶναι διδάσκαλοι τῆς προσοχῆς καί δέν μᾶς λέγουν: “Καθίσατε καί πίνετε τέϊον”.
Ἡ πίστις δίδει ἔννοιαν εἰς τήν ζωήν. Διατί πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι εἰς τόν Θεόν; Καί διατί ὄχι; Διατί ἄλλοτε ἐπίστευον καί εἶτα ὄχι; Ποία ἡ κατάστασις τῆς πίστεώς των καί ποία τῆς ἀπιστίας; Ταῦτα ὀφείλονται εἰς διαφόρους ἔνδο ἤ ἐξωεκκλησιαστικούς λόγους.
Οὕτως ὁ D. Hervieu-Léger, ὁμιλεῖ περί “βαρέως σεισμοῦ” εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Διαρκῶς καταστρεπτική εἶναι ἡ ἔκτασις τῶν ποικίλων θεμελιακῶν διαφθορῶν κατά τῆς νεολαίας. Πολλά τά θύματα, οἱ θύται καί τά διδόμενα λύτρα τά ὁδηγοῦντα εἰς τήν χρεωκοπίαν καί ἀθεράπευτον ἀπώλειαν τῆς ἐμπιστοσύνης.
Ἐκτός δέ τῶν φυσικῶν καταστροφῶν ὑπάρχουν καί αἱ ἀκόλουθοι ἀνθρώπιναι, ὡς μή ὤφειλεν. Ἡ θέρμανσις τοῦ κλίματος, ἡ καταστροφή τῶν ὠκεανῶν, αἱ πανδημίαι, ἡ αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς, ἡ μείωσις τοῦ ποσίμου ὕδατος, ἡ ὑπερχρήσις τῶν βλαβερῶν πρός τό περιβάλλον καυσίμων ὑλῶν, οἱ πόλεμοι, κ.ἄ. Διότι ἐδημιουργήσαμεν τήν ἀρχήν τῆς αὐτοκαταστροφῆς. Κατά τόν Boff τό πρόσωπον τῆς γῆς παρεμορφώθη κυρίως ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῆς φύσεως καί τῆς καταστροφικῆς παραγωγῆς καί χρήσεως (Ökodiktatur) συνεπεία τῆς ὁποίας ὁ πλοῦτος συγκεντρώνεται εἰς τάς χεῖρας τῶν ὀλίγων καί τήν ἀδιανόητον καί ἀνήθικον πτωχείαν τῶν πολλῶν, οἱ ὁποίοι κινδυνεύουν νά πνιγοῦν ἐκ τῆς ἀδηφάγου ἰσχύος τῶν ὀλίγων. Παρουσιάζεται δέ εἰς τήν ὑπερβολικήν ἰσχύν τῶν ὀλίγων καί λυποθυμίαν τῶν πολλῶν.
Παρ’ ὅλας δέ τάς πέντε κοσμικάς καταστροφάς, ἡ Μητέρα Γῆ ἀνθίσταται καί προσφέρει μίαν εὐκαιρίαν στηριζομένην εἰς τήν δημιουργικότητα καί τήν έμπιστοσύνην ἡμῶν, πρός μίαν ἐλπίδα ἀγάπης, φερεγγυότητος καί στοργῆς διά καθολικήν ἀδελφοσύνην μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί ὅλων τῶν ζώντων.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι εὐπλήγωτος – ἀντιρρητικός -ἔχων ὅρια καί ἐνταῦθα κεῖται ἡ ἀνθρωπότης του. Ἡ καταστροφή τοῦ ἀτόμου, ὁ ὑποβιβασμός καί ἡ ἀποσύνθεσις ἀνήκουν εἰς τούς σπουδαιοτέρους σκοπούς τοῦ δεσποτισμοῦ. Ἡ εὐθύνη δέ διά τό μέλλον, δέν ἠμπορεῖ ἀναβληθεί ἤ μεταβιβασθεῖ.
Ἐπιβαρυνθέντες ἐκ τῶν ἡμερησίων ἀπαιτήσεων πρός ἡμᾶς καί τούς ἄλλους παραμελοῦμεν τό συναίσθημα πρός ἡμᾶς.
Εἰς τήν ἀρχήν τῆς φιλίας πρός ἄλλους ἀνθρώπους ὑπάρχει ἡ ἀγάπη πρός τόν ἑαυτόν μας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ μετά πλήρους σεβασμοῦ και ἐλέους πρός τόν κόσμον.
Ὁ L. Boff λέγει ἐπίσης, ὅτι ἦλθεν ὁ ἔσχατος καιρός διά τήν δραστηριότητα καί δῆ κοινωνικῶς καί παγκοσμίως ὡς μοναδική δυνατότης πρός πραγμάτωσιν αὐτῆς ὡς καθολική ἀδελφοσύνη.
Οἱ ἄνθρωποι δέν πρέπει νά θεωροῦν αὐτούς ὡς “κορωνίδα τῆς δημιουργίας”, ἀλλά ὡς συνδημιουργήματα τά ὁποία μετά τῶν φυτῶν, ζώων, καί ὁλόκληρου τοῦ κόσμου σχηματίζουν μίαν ἑνότητα.
Διό ὀφείλομεν να τρέφωμεν τήν ἐλπίδα διά νέων ὀνείρων καί μίαν πρᾶξιν τῆς ἐλπίδος καί μιᾶς “πολιτικῆς τῆς στοργῆς καί φιλίας” ἔναντι τῶν ἀδυνάτων. Βασική εἶναι μία πνευματικοῦ χαρακτῆρος άδελφοσύνη φερεγγυότητος καί ταπεινότητος πρός τήν φύσιν καί τούς πιεζομένους.