Του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Γεράσιμου Φραγκουλάκη
Αννόβερο Γερμανίας
Η διαφύλαξη της αλήθειας και της ενότητας της Πίστης αποτελεί διαχρονική αποστολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτή η αποστολή επιβεβαιώθηκε και κατά τους εορτασμούς της επετείου των 1700 ετών από την σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια.
Στο πλαίσιο αυτών των εορτασμών ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης διαδραμάτισε εκ νέου τον ρόλο του ως κορυφαίου Ορθοδόξου Ηγέτη, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά να διαλέγεται πάντα μέσα στα δογματικά όρια της Ορθόδοξης Παράδοσης, η οποία θέτει σαφείς και αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις για την διαφύλαξη της αληθινής πίστης.
Κατηγορήθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης για την συνάντηση με τον Πάπα, από διάφορους εκκλησιαστικούς και εξωεκκλησιαστικούς κύκλους οι οποίοι κινούνται στην σφαίρα ενός στείρου και ανέξοδου γι’ αυτούς αντιοικουμενισμού.
Όμως κατ’ ουσίαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναδείχθηκε ορθοδοξόφρονας από πολλούς άλλους αδελφούς του, για συγκεκριμένους θεολογικούς και εκκλησιολογικούς λόγους, εφόσον η συνάντηση αυτή ερμηνευτεί σωστά μέσα στο Ορθόδοξο πλαίσιο.
Στην Ορθόδοξη Παράδοση η επικοινωνία και ο διάλογος δεν ταυτίζονται με συμβιβασμούς στην πίστη. Η συνάντηση δεν συνεπάγεται δογματική αποδοχή, δεν σημαίνει αποδοχή του παπικού πρωτείου εξουσίας, δεν συνεπάγεται ένωση Εκκλησιών, δεν αναιρεί τις δογματικές διαφορές, αν και η αλήθεια είναι ότι, ο Πάπας έκανε κάποιες υποχωρήσεις-διορθώσεις, όπως αυτή με το Filioque.
Πολλοί Άγιοι Πατέρες όπως ο Μάρκος ο Ευγενικός, ο Μέγας Φώτιος, ο Μάξιμος ο Ομολογητής συνομίλησαν ακόμη και με αιρετικούς και σχισματικούς, συμμετείχαν σε συνόδους και συναντήσεις, χωρίς να προδώσουν την Ορθοδοξία. Ο διάλογος είναι μέσο μαρτυρίας, δεν αποτελεί προδοσία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ενεργεί ως πρώτος μεταξύ ίσων και όχι ως «Πάπας της Ανατολής». Έχει κατανοήσει το καθήκον του να εργάζεται για ειρήνη, για αποφυγή σκανδάλων, για υπεράσπιση των Ορθοδόξων διεθνώς.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αποδεικνύει καθημερινά ότι, διατηρεί ακέραιη την Ορθόδοξη Δογματική Διδασκαλία, θεωρεί τον διάλογο μαρτυρία και όχι ένωση και σέβεται την συνοδικότητα της Εκκλησίας.
Εντάξει θα πουν κάποιοι. Με το να δέχεται τον Πάπα με αυτόν τον τρόπο, δεν του προσφέρει αναγνώριση; Πώς αλλιώς αλήθεια θα μπορούσε να τον αποδεχθεί εφόσον αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα, ηγέτης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας είναι ο Πάπας. Άλλωστε και αυτοί που αντιτίθενται αυτή την ιδιότητα δεν του αναγνωρίζουν; Με αυτό το όνομα δεν τον αναφέρουν;
Έχουμε κουραστεί να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Ουσιαστικά δεν τους ενδιαφέρει η Ορθοδοξία, δεν νοιάζονται για την Εκκλησία. Όλη τους η προσπάθεια είναι να αναπτύξουν ένα διευρυμένο «αντιβαρθολομαιϊκό» τόξο πλήττοντας έτσι Οικουμενικό Πατριάρχη και Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε πως, ενώ ο Βαρθολομαίος ασχολείται και πασχίζει για την Εκκλησία, όλοι αυτοί ασχολούνται με τον Βαρθολομαίο και προσπαθούν να απλώσουν πέπλο μπροστά στο Άγιο και Μαρτυρικό Φανάρι, για να θολώσουν και να αμαυρώσουν το Φως που εκπέμπει.
Εις μάτην όμως κοπιάζουν!