Ο συγχωρεμένος θείος Χρήστος, ο εκ Φερτεκίου Κωνσταντινουπολίτης Καππαδόκας, ο εξαναγκασμένος να γίνει Yango, μαζί με την Πολίτισσα, επίσης Καπαδόκισσα εκ Γούρδουνου, αρχόντισσα θεία Αλεξάνδρα, ώρα τους καλή εκεί που βρίσκονται, ταξίδεψαν από την Πόλιν τους στη Ρώμη το 1950. Ευρισκόμενος εντός της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου ταρακουνήθηκε μέχρι αμαρτήματος! Ενυπωσιασθείς του μεγέθους ξεστόμισε: «Α! ρε Αλεξάνδρα καμαρώνουμε κι εμείς για την ΑγιαΣοφιά μας» «Τι λες Χρήστο;». Το αμέσως επόμενο δέκατο μετάνιωσε οικτρά. «Πώς το σκέφτηκα αυτό; Τι σύγκριση ήταν αυτή; Συγχώρα με, Παναγία μου!» αλλά στο επόμενο: «Χριστιανοί στη μια, Χριστιανοί και στην άλλη. Τον σταυρό μου κάνω στα κρυφά στη μια, τον σταυρό μου κάνω στα φανερά στην άλλη».
Είναι γεγονός: η Βασιλίδα των Πόλεων θα υποδεχτεί την Αιώνια Πόλη.
Η εν συνεχή δοκιμασία Αγία του Θεού Σοφία θα δει εκ μακρόθεν δακρύζουσα την υποδοχή.
Τα νερά του ιχθυοτρόφου Κερατίου θα ανταμώσουν με εκείνα του δοκιμαζόμενου Τίβερη.
Η Εκκλησία του Πρωτοκλήτου Αποστόλου με το ελληνικό όνομα Ανδρέας, καλωσορίζει αυτήν του αδερφού του, του Αποστόλου με το επίσης ελληνικό όνομα Πέτρος. «Ανδρέας και Πέτρος αδελφοί εξ αίματος, αλλά η συνάντηση με τον Χριστό τούς μετέβαλε σε αδελφούς εν τη πίστη και εν τη αγάπη.». Ο ιδρυτής της Σταυρωμένης Εκκλησίας ανταμώνει με τον ιδρυτή της Εκκλησίας του «Quo vadis, Domine;» Πού πας Κύριε; Στη Σταύρωση.
Τα πέτρινα καλντερίμια του μαρτυρίου του Ρωμηού Αρκά Γρηγόριου για την πίστη την Αγία, αυτά τα οποία γνώρισαν έπη και τραγωδίες, υποδέχονται τα μαρμαρόστρωτα του μαρτυρίου του Ρωμαίου εκ Ταρσού Πέτρου για την πίστη στον ίδιο Θεό, τον Σωτήρα ημών Ιησού Χριστό. Το σοκάκι των ολίγων μέτρων του Dr. Sadık Ahmet της Αποστολικής Εκκλησίας του Αγίου Ανδρέου θα υποδεχτεί ισομήκως την πλάτους 240 μέτρων πλατεία της Αποστολικής Εκκλησίας του Αγίου Πέτρου. Ο πέτρινος μαντρότοιχος του περίκλειστου Πανσέπτου Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρος θα υποδεχτεί τις 284 μαρμάρινες δωρικές κολώνες της ανοικτής Βασιλικής του Αγίου Πέτρου.
Ο των 35 μέτρων μήκους Πατριαρχικός Πάνσεπτος Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου της συνοικίας του Φαναρίου της Κωνσταντίνου Πόλεως θα υποδεχτεί την 220 μέτρων μήκους Βασιλική του Αγίου Πέτρου του κράτους του Βατικανού. Ο 15 μέτρων ύψους Πάνσεπτος Ιερός Ναός υποδέχεται τον 135 μέτρων ύψους Μεγαλοπρεπέστατο Ιερό Ναό. Αριθμοί ανόμοιοι σήμερα, όπως αντιστρόφως ανόμοιοι ήταν και το 537 μ. Χ. όταν εγκαινιαζόταν η Μεγάλη Εκκλησία, ο Ιερώτατος Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, ο οποίος δεν συγκρινόταν σε μεγαλοπρέπεια με αυτήν του 4ου αιώνος Παπική Αρχιβασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, τον τότε Καθεδρικό Ιερό Ναό της Επισκοπής της Ρώμης, την οικουμενική εκκλησία των Ρωμαιοκαθολικών. Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου δεν υπήρχε.
Σήμερα, αμφότεροι ο της του Θεού Σοφίας στην αρχική του σχεδόν μορφή, εκείνη ανακατασκευασμένη λόγω καταστροφών, αλλά και η Βασιλική του Αγίου Πέτρου, συνεχίζουν να λειτουργούν κάτω από τον ουρανό του ίδιου Δημιουργού. «Sol omnibus lucet»: Ο ήλιος λάμπει για όλους για τον Γάιο Πετρώνιο. «Ὅτι τὸν ἥλιον Αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς.» κατά Ματθαίον ε.45. Είναι ο νέος Πάπας Λέοντας ΙΔ΄ εξάλλου αυτός ο οποίος επέλεξε ως επισκοπικό σύνθημα το In illo Uno unum («Εν τω Ενί, είμαστε ένα»). Βαρθολομαίος και Λέων, ζουν κάτω από τον ίδιο ουρανό και προσπαθούν να βρεθούν στον ίδιο ορίζοντα, τον υπαρκτό, αυτόν στον οποίο ανατέλλει ο της Δικαιοσύνης ο Ήλιος ο Νοητός.
Ο θυρεός του Βατικανού με τα δύο σταυρωτά κλειδιά του Αγίου Πέτρου, που «ανοίγουν» και «κλειδώνουν» στην ουράνια δικαιοσύνη, δίπλα στον δικέφαλο αετό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που συμβολίζει εξουσία σε Ανατολή και Δύση και ο οποίος κρατάει σπαθί και υδρόγειο, σύμβολα της πνευματικής και ιστορικής κληρονομιάς του. Αμφότεροι συμβολίζουν το θέλω και μπορώ, το μπορώ και οφείλω. Ευχόμαστε ο Κύριος και Θεός μας να τους φωτίσει να πράξουν αυτό που μπορούν για το καλό του κοινού ποιμνίου των.
Για άλλη μια φορά, η συγχώρεση θα υποδεχτεί τη συγγνώμη. Το μαύρο ράσο της υπέρλαμπρης αρετής και πένθους δια την Άλωση της Βασιλεύουσας (1453), κοινό για όλους τους ορθοδόξους ιερωμένους, που θέλει και μπορεί, «ἂν μὴν τὸν πόνον φεύγειν», θα σταθεί ως οικοδεσπότης δίπλα στο λευκό το από 1276 του Ιννοκεντίου Ε΄, ο οποίος επιδίωκε την ειρήνη και την ένωση με την Ανατολική Εκκλησία, αλλά και το κόκκινο των καρδιναλίων ή άλλου χρώματος, αναλόγως της ιδιότητος του καθολικού ρασοφόρου.
Το φως που άναψε με την «σπίθα» του στο Πάνσεπτο Φανάριον ο Απόστολος Ανδρέας συνεχίζει να καίει και να φωτίζει. Η «σπίθα» μπορεί να έσβησε ενδεχομένως, αλλά έδωσε σκοπό στο Φανάρι, έκανε τη δουλειά της, έδωσε την ελπίδα στο ζοφερό σκοτάδι. Ο μεγάλος κανδηλαναύτης, ο αγωνιστής του φωτός της Μεγάλης Ιεράς Μονής του Πανσέπτου Φαναρίου, ο κύριος και Αυθέντης της κ.κ. Βαρθολομαίος, κάθε μέρα ανάβει το κερί του, χωρίς να σκύβει το κεφάλι Του σε κανέναν. Όμως ταυτόχρονα δεν επιτρέπει σε κανέναν να σκύψει το κεφάλι του σ’ αυτόν.
Πάπας και Πατριάρχης, υποστηρίζουν μαύρους και λευκούς, φτωχούς και πλούσιους, δυνατούς και αδυνάτους. Υποστηρίζουν την πλευρά του Θεού. Σ΄ Αυτόν που ψηλά στον θόλο της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στα Ελληνικά αναγράφεται: «ΣΥ ΒΟΣΚΕΙΣ ΤΑ ΑΡΝΙΑ, ΣΥ ΠΟΙΜΕΝΟΙΣ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ». Πάπας και Πατριάρχης χρειάστηκαν ευνοϊκό άνεμο και κουπί για να βρεθούν κοντά. Πατριάρχης και Πάπας μπορεί να έχουν έρθει με διαφορετικά καράβια, αλλά είναι στην ίδια βάρκα, του Χριστιανισμού, γιατί όλοι οι άνθρωποι με αξία είναι αδέρφια, ανεξάρτητα από Γένος, χώρα και χρόνο.
Στον Πάνσεπτο Ιερό Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου οι προγραμματισμένες εδώ και καιρό εργασίες συντηρήσεως και ανακαινίσεως βαδίζουν προς το τέλος τους. Στις μέρες που θα έρθουν ο υψηλός επισκέπτης προσκυνητής, ο Pontifex Maximus, ο ηγέτης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η Αυτού Αγιότης της Πρεσβυτέρας Ρώμης , Πάπας Λέων ΙΔ’ ο εκ Σικάγου, θα γίνει δεκτός από τον οικοδεσπότη, την Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα, τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο τον εκ Ίμβρου. Θα σταθούν δίπλα δίπλα, ούτε πιο κάτω ούτε πιο πάνω, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης μακαριστός Αθηναγόρας με τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄, τον Ιανουάριο του 1964 στην Ιερουσαλήμ, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ δίπλα στον Οικουμενικό Πατριάρχη μακαριστό Δημήτριο Α΄ τον Νοέμβριο του 1995, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος δίπλα στον Πάπα Βενέδικτο τον Νοέμβριο 2006 και τον Πάπα Φραγκίσκο τον Μάρτιο του 2013.
«Πέτρος, ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκλεκτοῖς παρεπιδήμοις διασπορᾶς Πόντου, Γαλατίας, Καππαδοκίας, Ἀσίας καὶ Βιθυνίας, κατὰ πρόγνωσιν Θεοῦ πατρός, ἐν ἁγιασμῷ Πνεύματος. Απόστολε Ανδρέα, ικέτευε, ειρήνην, τη οικουμένη δωρήσασθαι».
Τα χρόνια πέρασαν. Η σοφή κεφαλή, εκείνη που τω Κυρίω κλίνει εν υπακοή και ταπεινότητα, φέρει πλέον στεφάνι ανεξίτηλο από το καλυμμαύκιον, το επιρριπτάριον και την μίτραν. Οι δύο πύλες του Μεγάλου Μοναστηριού, η δεξιά και η αριστερή, αλλά ποτέ η μεσαία του Μαρτυρἰου, θα ανοίξουν και πάλι. Ο τότε διάκονος Βαρθολομαίος, που βρέθηκε παρά το πλευρό του τότε Οικουμενικού Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρου κατά την συνάντησή του με τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄ τώρα ως Οικουμενικός Πατριάρχης θα υποδεχτεί τον υψηλό προσκεκλημένο Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ τόσο στη Νίκαια στο πλαίσιο της επετείου των 1700 ετών από τη σύγκληση της Πρώτης Οικουμενικής Σύνοδου εν Νικαία, όσο και στο πανηγυρίζον Πάνσεπτον Φανάριον στο πλαίσιο της Θρονικής Εορτής του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου και ιδρυτού της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.
«Οι αδελφικές σχέσεις και η αγάπη, την οποία έχουμε προς αλλήλους εμείς οι Χριστιανοί, αποδεικνύουν ότι πάντες είμεθα μαθητές του Χριστού: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν. ιγ´, 35). Είναι και πάντα ταύτα, ως και οι θεολογικοί διάλογοι των Εκκλησιών μας, καρποί του οικουμενικού ανοίγματος του Πατριάρχου Αθηναγόρου, τους οποίους γευόμεθα εμείς, συνεχίζοντες το έργον του με όση δύναμι έχουμε. Σήμερα πιστεύουμε ότι δεν δυνάμεθα πλέον να ζούμε σε απομόνωσι, με αυτάρκεια και αυταρέσκεια, αλλ᾽ ότι έχουμε ανάγκη ο ένας του άλλου. Έχουμε συλλογική ευθύνη κοινής Χριστιανικής μαρτυρίας εις τον σύγχρονον κόσμον, διά την ειρήνην του οποίου καθημερινώς προσευχόμεθα και εις τον οποίον κηρύττομεν την αγάπην ως το ύψιστον ιδεώδες. Πώς θα γίνουμε πειστικοί και πιστευτοί εάν δεν ειρηνεύωμεν προς αλλήλους και εάν δεν αγαπώμεν αλλήλους;» (Χαιρετισμός του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου την Κυριακή 16η Νοεμβρίου 2025 στον Ιερό Ναό της Παναγίας του Μπαλίνου στο Φανάρι).
Ευχόμεθα προς Κύριον, Πάπας Λέων ΙΔ΄ καὶ Βαρθολομαῖος Α΄, τῷ Θεῷ μόνον τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας, διὰ τὸ καλὸν και την ωφέλειαν τῶν Χριστιανῶν καὶ συμπάσης τῆς ἀνθρωπότητος.
Κωνσταντίνος Β. Τερψίδης
εκ Βυζαντινής Συμβασιλευούσης Θεσσαλονίκης και ασφαλώς της πληθούσης Αγίων Καππαδοκίας