ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ, ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας Κωνσταντίνος
Εκδόσεις ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ
Ο «Θρησκευτικός Μετανάστης» δεν είναι ένας ακόμα ταξιδιωτικός οδηγός. Είναι η μαρτυρία ενός ταξιδιού που ξεκίνησε πριν 25 χρόνια στην Ασία. O Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας Κωνσταντίνος, στις σελίδες του βιβλίου καταγράφει μερικές από τις ιδιαίτερες στιγμές αυτού του ταξιδιού. Ιστορίες με καθημερινές «ανατροπές»! Ιστορίες ανθρώπων που ζουν σε μιαν άλλη πραγματικότητα!
Αν μπορείς να κοιτάξεις τον κόσμο χωρίς τη μάσκα του δυτικού ορθολογισμού, τότε ναι: Πάρε αυτό το βιβλίο ως διαβατήριο και έλα να χαθούμε μαζί στην Ασία. Όχι για να γνωρίσουμε το Άγνωστο, αλλά για να θυμηθούμε το Ανθρώπινο!
Τα κείμενα συνοδεύονται:
- Από έγχρωμες φωτογραφίες.
- Από QR code, όπου ακούγονται οι ιστορίες του βιβλίου.
- Από QR code, με φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό σχετικό με την ιστορία.
Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν στα Φιλανθρωπικά Ιδρύματα της Ι. Μ. Σιγκαπούρης & Νοτίου Ασίας.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΥ
Πρόλογος
Όλα κάπως ξεκινάνε
Η ζωή είναι στιγμές
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο (Ένα τσουνάμι μας έλειπε…)
Το καταστροφικό τσουνάμι στη Ν.Α. Ασία και οι συνέπειές του
Αγάπα τον πλησίον σου ακόμα… κι όταν αυτός σε κοιτάει με μισό μάτι
Το πλοίο της Αγάπης
Ο ταξιδιάρης αρκούδος
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο (Πώς να κρυφτείς από τα παιδιά)
Ο ορυζώνας των γειτόνων
Ο Ελληνικός Ναός και τα «μυστικά» του
Όταν το φανάρι ανάβει κόκκινο
Μια μικρή βοήθεια, μια μεγάλη υπόσχεση
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο (Άγιες μέρες πλησιάζουν)
Τα Χριστούγεννα στη Νότιο Ασία: Προκλήσεις και Απαγορεύσεις
Η Ενανθρώπιση του Χριστού: Ένα μυστήριο σχέσης και ελευθερίας
Μια φορά και έναν καιρό
Το κινέζικο Χριστουγεννιάτικο δέντρο μου
Η αλλαγή του χρόνου στη Σιγκαπούρη
Καλή μας χρονιά «Ξένε»
Όταν ο Θεός είχε κέφια
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο (Tων Κινέζων οι γιορτές είναι διαφορετικές)
Η κινέζικη παράδοση και η αέναη γιορτή του χρόνου
Το ψυχοσάββατο του Κινέζου Ορθοδόξου
Τα σκουπίδια της Πρωτοχρονιάς
Ο μήνας των φαντασμάτων
Ο Άλαν και η παράδοξη ευλάβεια
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο (Ετοιμασίες για το Πάσχα)
Οι γκρίνιες του Πάσχα
Οι γκρίνιες του Πάσχα… συνέχεια
Τα κόκκινα αυγά της Σιγκαπούρης
Τα γαρύφαλλα του Επιταφίου
Τα Εγκώμια του εγωισμού
Πάσχα στην Ταϊλάνδη μ’ ένα αρνί
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6ο (Άγιο είχαμε… μάλλον πολλούς μαζί)
Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη πάνε στο Μπαλί
Σαγκάη, μεσάνυχτα, κατακλυσμός: Ένα ταξίδι που θα θυμάμαι για πάντα
Το αεροπλάνο, η κότα και το νησί της επιβίωσης
Φυσάει πολύ από το σπασμένο μου το τζάμι
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7ο (Η ζωή είναι γεμάτη στιγμές)
Για μια τσάντα κεριά
“Pain ξε…Pain”, το δόντι θα στο βγάλω
Το τηλεφώνημα της κυρίας Μαρίας
Ωραία περάσαμε και σήμερα
Το ταξιδεμένο πρόσφορο
Αντί Επιλόγου
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας Κωνσταντίνος
Γεννημένος στον Πειραιά, σπούδασε Θεολογία στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών και στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ, ενώ είναι Διδάκτορας Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Θεολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι κάτοχος μεταδιδακτορικού διπλώματος στη Θεολογία.
Επί σειρά ετών εργάστηκε ως δημοσιογράφος και παραγωγός ραδιοφώνου και τηλεόρασης αλλά και στέλεχος νεότητας στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Τον Ιανουάριο του 2003 χειροτονήθηκε κληρικός στην Ιερά Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής. Στο καταστροφικό τσουνάμι στην ΝΑ Ασία το 2004, ήταν αρωγός σε προγράμματα ανθρωπιστικής βοήθειας στους πληγέντες στην Ταϊλάνδη και Ινδονησία.
Στις 3 Νοεμβρίου 2011 εξελέγη από τη Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως ο πρώτος Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, χειροτονημένος από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στις 21 του ίδιου μήνα. Από τότε, ασκεί πνευματική και κοινωνική διακονία, υπεύθυνος για τις Ορθόδοξες κοινότητες και για φιλανθρωπικά ιδρύματα σε δεκαπέντε χώρες της Νοτίου Ασίας (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδίες, Σρι Λάνκα, Μπουτάν, Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Ινδονησία, Τιμόρ, Μπρουνέι, Μαλδίβες, Μπαγκλαντές κ.ά.).
Το φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών.
Παραμένει αρθρογράφος σε εφημερίδες και ψηφιακές πλατφόρμες και διατηρεί το δικό του κανάλι στο YouTube.
Aπόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνου Τσίλη, «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ, ταξιδεύοντας στο απρόοπτο…»
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ
Ξημέρωμα στη Δυτική Βεγγάλη. Ο δρόμος που μας οδηγούσε στα απομακρυσμένα χωριά ήταν γεμάτος σκόνη και λακκούβες, λες και η ίδια η γη προσπαθούσε να μας πει να γυρίσουμε πίσω. Όμως εμείς συνεχίζαμε, με τα αυτοκίνητά μας φορτωμένα μέχρι επάνω: Τρόφιμα, ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης. Σκεφτόμουν πως τα χωριά που επισκεπτόμασταν ήταν μέρη που ο χρόνος είχε ξεχάσει. Μέρη που η ζωή ήταν σκληρή και η καθημερινότητα ένας αγώνας επιβίωσης. Κάθε φορά που πηγαίναμε, έλεγα στον εαυτό μου ότι ξέρω τι θα αντικρίσω, γιατί το είχα δει ξανά και ξανά. Όμως πάντα έβρισκα τον εαυτό μου απροετοίμαστο για την ωμή πραγματικότητα. Πάντα υπήρχε κάτι που σου θύμιζε ότι η φτώχεια δεν έχει τέλος – μόνο βάθος.Η ζωή στα απόμερα χωριά της Δυτικής Βεγγάλης είναι ένας διαρκής αγώνας με τη φτώχεια, τη φύση και την εγκατάλειψη. Τα μέρη αυτά, κρυμμένα μέσα σε ζούγκλες και μακριά από κάθε ίχνος πολιτισμού, μοιάζουν να έχουν παγώσει στον χρόνο. Τα περισσότερα σπίτια είναι φτιαγμένα από λάσπη, άχυρο και μπαμπού, με στέγες που δεν αντέχουν ούτε τη βροχή ούτε τη ζέστη.
Οι δρόμοι, αν μπορείς να τους πεις έτσι, είναι στενοί, γεμάτοι λάσπη την εποχή των μουσώνων και σκόνη όταν ο ήλιος καίει. Η ηλεκτροδότηση είναι σπάνια, και όταν υπάρχει, διαρκεί μόνο λίγες ώρες την ημέρα. Το νερό, αντλημένο από μολυσμένα πηγάδια ή ρυάκια, είναι η αιτία για πολλές ασθένειες, αλλά χωρίς άλλη επιλογή, οι κάτοικοι συνεχίζουν να το πίνουν. Το σχολείο, αν υπάρχει, είναι ένα μικρό δωμάτιο που συνήθως όλοι κάθονται στο πάτωμα ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε μερικά παλιά θρανία – και σχεδόν κανένα βιβλίο. Οι δάσκαλοι είναι λίγοι και συχνά απουσιάζουν.
Οι συνθήκες υγιεινής είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Τουαλέτες δεν υπάρχουν στα σπίτια, και οι άνθρωποι αναγκάζονται να χρησιμοποιούν τα χωράφια ή τις άκρες των δρόμων. Τα παιδιά μεγαλώνουν ξυπόλητα, εκτεθειμένα σε μολύνσεις, ενώ πολλές φορές παίζουν δίπλα στα βρώμικα νερά που χρησιμοποιούν για το πλύσιμο των ρούχων και του σώματός τους. Η έλλειψη βασικής ιατρικής περίθαλψης κάνει ακόμη και τις πιο απλές ασθένειες, όπως ο πυρετός ή μια μόλυνση, να μοιάζουν με θανατική καταδίκη. Η αναιμία, ο υποσιτισμός, οι κοιλιακές διαταραχές και οι χρόνιες παθήσεις είναι κοινά φαινόμενα. Για τις γυναίκες, η κατάσταση είναι ακόμη πιο σκληρή. Οι περισσότερες γεννούν στο σπίτι, χωρίς καμία ιατρική φροντίδα ή εξοπλισμό, και πολλά παιδιά δεν προλαβαίνουν να γιορτάσουν τα πρώτα τους γενέθλια. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να συνεχίζουν. Με χαμόγελα, με αλληλεγγύη, με μια αόρατη δύναμη που τους κρατά ζωντανούς, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να είναι εναντίον τους.
Όταν φτάσαμε στα χωριά, η σκόνη από τα αυτοκίνητά μας είχε δημιουργήσει ένα σύννεφο, σαν ένα πέπλο που στεκόταν ανάμεσα σε εμάς και τους ανθρώπους που μας περίμεναν. Τα παιδιά ήταν τα πρώτα που πλησίασαν, με τα μικρά πόδια τους να τρέχουν γυμνά πάνω στο καυτό χώμα. Έβλεπες τη χαρά στα μάτια τους, αυτή την παιδική αθωότητα που δεν λυγίζει, ακόμα κι όταν γύρω τους όλα δείχνουν να καταρρέουν.
Οι ενήλικες μας πλησίασαν πιο διστακτικά, με βλέμματα γεμάτα προσμονή. Ήξεραν ότι φέραμε κάτι χρήσιμο, κάτι που θα έκανε την ημέρα τους λίγο καλύτερη, ίσως και τη ζωή τους λίγο πιο υποφερτή. Ανάμεσά τους, την πρόσεξα. Μια γυναίκα μεσήλικη, με πρόσωπο σκαμμένο από τον χρόνο και τις δυσκολίες. Το σώμα της ήταν αδύνατο, σχεδόν σκελετωμένο, και φορούσε ένα κουρελιασμένο σάρι που μόλις και μετά βίας κάλυπτε τη γύμνια της. Έμοιαζε να κουβαλά το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους της. Στο ένα της χέρι κρατούσε ένα μικρό αγόρι. Δεν θα ήταν πάνω από πέντε ετών. Στο άλλο, ένα κορίτσι λίγο μεγαλύτερο, με μάτια που έμοιαζαν να σε κοιτάζουν και να σε ρωτούν «γιατί;». Μας πλησίασε αργά, σχεδόν φοβισμένα, σαν να αναρωτιόταν αν θα την ακούσουμε ή αν θα την αγνοήσουμε, όπως πιθανότατα έχει συμβεί πολλές φορές στη ζωή της.Όταν έφτασε μπροστά μου, μου μίλησε με φωνή τρεμάμενη, αλλά τα λόγια της ήταν γεμάτα απόγνωση. «Αυτά είναι τα εγγόνια μου», είπε δείχνοντας τα δύο παιδιά. «Ο πατέρας τους έφυγε πριν χρόνια. Είπε πως θα πάει να δουλέψει σε άλλη περιοχή, σε χωράφια που ζητούσαν εργάτες, και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Έχουν χρόνια να τον δουν ή να ακούσουν νέα του. Κάποιοι λένε πως έκανε άλλη οικογένεια εκεί που πήγε. Ποιος να ξέρει; Η μάνα τους…», έκανε μια μικρή παύση και προσπαθούσε να βρει τη δύναμη να συνεχίσει. «Η μάνα τους αρρώστησε και πέθανε πριν λίγο καιρό. Από τότε… Εγώ τα μεγαλώνω. Μόνη μου. Εγώ είμαι η γιαγιά τους».Τα λόγια της έμοιαζαν να βγαίνουν από την ψυχή της, σαν να είχε συγκεντρώσει όλο το κουράγιο της για να τα πει. Έκανε άλλο ένα βήμα προς το μέρος μου και χαμήλωσε τη φωνή της. «Αλλά δεν ξέρω πόσο ακόμα θα ζω. Είμαι άρρωστη. Έχω πολλά προβλήματα υγείας. Και αν πεθάνω… Ποιος θα φροντίσει αυτά τα παιδιά; Ποιος θα είναι εκεί για να τα προστατεύσει;». Το βλέμμα της ήταν γεμάτο φόβο, αλλά και μια παράξενη αποφασιστικότητα. «Εσείς…», είπε και η φωνή της έσπασε. «Μπορείτε να τα πάρετε; Να τους δώσετε μια καλύτερη ζωή; Είστε καλός άνθρωπος… Παρακαλώ…».Έμεινα σιωπηλός. Τα λόγια της με χτύπησαν σαν ρεύμα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος μας ζητούσε κάτι παρόμοιο, αλλά η έκπληξη και το σοκ που νιώθεις είναι το ίδιο. Κάθε φορά. Πώς να απαντήσεις σε μια τέτοια παράκληση; Πώς να πεις σε μια γυναίκα που έχει χάσει τα πάντα ότι δεν έχεις τη δύναμη να της στερήσεις αυτά τα δύο παιδιά που αγαπά και παράλληλα να τα ξεκολλήσεις από τη μόνη αγκαλιά που γνωρίζουν; Έπιασα το χέρι της και της είπα: «Δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Δεν θα είναι ποτέ μόνα τους. Εμείς θα είμαστε εδώ για να τα φροντίζουμε. Θα τους δίνουμε τρόφιμα, ρούχα, ό,τι χρειάζονται. Θα πάνε και στο σχολείο. Και εσύ να τα έχεις εδώ, κοντά σου, να τα καμαρώνεις. Να τα βλέπεις να μεγαλώνουν και να ξέρεις ότι δεν θα τους λείψει τίποτα». Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, αλλά δεν άφησε ούτε ένα να κυλήσει. Το βλέμμα της μαλάκωσε, αλλά η θλίψη δεν έφυγε. Τα παιδιά, όμως, χαμογέλασαν. Το αγόρι άρπαξε κάτι από τα τρόφιμα που του δώσαμε και το έσφιξε στο στήθος του, σαν να κρατούσε θησαυρό. Το κορίτσι μού έπιασε το χέρι και με κοίταξε με εκείνα τα μεγάλα, σοβαρά μάτια. Δεν είπε τίποτα. Κρατούσε το χέρι μου με δύναμη. Δεν ήθελε να το αφήσει. Ήταν γεμάτο ευγνωμοσύνη και κάτι που έμοιαζε με ελπίδα μέσα στο αβέβαιο της ζούγκλας που ζούσε. Μια ελπίδα που στο παιδικό της μυαλό ήξερε, ίσως για πρώτη φορά, ότι θα επαληθευτεί.
Η διανομή της βοήθειας που κουβαλούσαμε κράτησε ώρες. Λογικό, αν κανείς αναλογιστεί πως οι καιρικές συνθήκες δυσκολεύουν πάντα αυτές τις προσπάθειες, Ο ήλιος έκανε τα ρούχα μας να καίνε. Ο ιδρώτας έτρεχε σαν ποτάμι πάνω μας. Μετά από λίγο ένιωθες λιποθυμία. Και μέσα σε όλα αυτά έχεις να αντιμετωπίσεις και τη δυσπιστία και την προκατάληψη των ντόπιων. Γιατί, δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες τώρα θα πάω να μοιράσω ρούχα και τρόφιμα σε αγνώστους. Συνήθως κάποιοι από τις περιοχές αυτές έρχονται και σε βρίσκουν και σε παρακαλούν να βοηθήσεις. Κι όμως πάντα θα υπάρχουν ορισμένοι που όταν θα φθάσεις στα μέρη τους θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν φασαρία και να διαδώσουν πως η βοήθεια που θα δοθεί θα έχει τάχα ανταλλάγματα. Θέλει χρόνο και επιμονή για να τους δώσεις.
Η Ελληνοαμερικανική Ένωση και οι εκδόσεις «Αρχονταρίκι» διοργανώνουν μια βραδιά που δεν θα είναι «παρουσίαση βιβλίου» με την τυπική έννοια.
Θα είναι ταξίδι!
Με οδηγό τον Σεβ. Μητροπολίτη Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας κ. Κωνσταντίνο και το νέο του βιβλίο
«ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ, ταξιδεύοντας στο απρόοπτο…».
Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2025, στις 7.00 μ.μ., Θέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, 106 80 Αθήνα, 2ος όροφος)
Στην αναχώρησή σας θα χαιρετήσουν…
• Ο Λεωνίδας Τζώνης, Πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης.
• Ο Νίκος Δ. Σαμπαζιώτης, Υπεύθυνος Εκδόσεων «Αρχονταρίκι»
Θα μιλήσουν για τους προορισμούς σας…
• Ο Σεβ. Μητροπολίτης Λαοδικείας κ. Θεοδώρητος, Διευθυντής του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ελλάδα.
• Η Λιάνα Κανέλη, Δημοσιογράφος, Νομικός, Βουλευτής ΚΚΕ.
Η ηθοποιός Δήμητρα Στογιάννη θα ζωντανέψει με τη φωνή της σελίδες του βιβλίου.
Θα συντονίσει η Χριστίνα Βίδου, Δημοσιογράφος.
Κι επειδή κανένα ταξίδι δεν είναι ολοκληρωμένο χωρίς μουσική, θα μας συνοδέψουν ήχοι Ανατολής με τον Δημήτρη Ρουμελιώτη.