Ποίημα π. Παναγιώτου Καποδίστρια
Ἀκροστιχίς Βαρθολομαίῳ
τῷ Πατριάρχῃ τοῦ Γένους
Βαδίζεις ἐπὶ τῶν κυμάτων καὶ δὲν βουλιάζεις
Ἀνάβεις πολυκάντηλα – ψυχὲς ποὺ ἀναψύχονται
Ράβεις τὰ σχίσματα μὲ τὶς κλωστὲς τῆς προσευχῆς
Θρύλους ποτίζεις κι ἀναθαρρεύουν
Ὀρθοπατεῖς ἐσὺ κ’ οἱ ἐλπίδες τῶν Ρωμηῶν ἀναστηλώνονται
Λιτανεύεις παραθεωρημένα ὀνόματα καὶ ἀνασαρκώνονται
Ὅσα δὲν λέγονται, τὰ διηγοῦνται φωναχτὰ οἱ οὐρανοί
Ματώνεις, μὰ ἡ ματιὰ ἱλαρὴ προσβλέπει στὴ Δικαίωση
Ἀγρυπνεῖς μήπως ἐνάντιος ἄνεμος σοῦ σβήσει τὴ λαμπάδα
Ἱκετεύεις θαρρετὰ καὶ σοῦ ὑποκλίνονται οἱ μεγάλοι τῶν ἐθνῶν
Οὐρανίζεις τὶς ὀδύνες τῶν παιδιῶν σου καὶ ἀνακουφίζονται
Στέλνεις εἰρήνη στὶς καρδιὲς καὶ γαληνεύει ὁ κόσμος!
(ΒΑΝΑΤΟ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, 10.6.2026)