Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Μπίγκορσκι
Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος Τροπαιοφόρος, ο αγαπητός μας προστάτης και ανίκητος σύμμαχος στην πίστη και αγάπη του Χριστού, και φέτος, κατά τον ένδοξο εορτασμό της ανακαινίσεως του σεβασμίου ναού του στη Λύδδα της Παλαιστίνης, εξέχυσε επάνω μας την υπερπλουσία ευλογία του. Ως ακατανίκητος νικητής του Θεού, μας συνέλεξε και πάλι υπό τη δική του πνευματική προστασία, για να μας χαρίσει ειρήνη, παρηγοριά και ανακαινιστική χαρά.
Η εορταστική λαμπρότητα προς τιμήν αυτού του Χριστοφόρου στρατηγού άρχισε χθες το εσπέρας στη σεβασμία Μονή του Τιμίου Προδρόμου Μπίγκορσκι, της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, με πολύωρη αγρυπνία, γεμάτη προσευχή και κατάνυξη. Προς μεγάλη μας τιμή, στην αγρυπνία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητρόπολης Ίμβρου και Τενέδου κ. Κύριλλος, ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος ήλθε κοντά μας σε φιλική και προσκυνηματική επίσκεψη, συνοδευόμενος από ομάδα πιστών – δικά του πνευματικά τέκνα. Η παρουσία του, ταπεινή και εύθυμη εν Πνεύματι, μετέδωσε ιδιαίτερη ευωδία και αναψυχή στους πιστούς.
Σήμερα η πανηγυρική αυτή χαρά μεταφέρθηκε στη περίλαμπρη Μονή του Αγίου Γεωργίου στη Ράιτσιτσα, όπου, στον ναό του Τροπαιοφόρου, τελέστηκε πανευφρόσυνη Θεία Ευχαριστία. Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο αγαπητός Μητροπολίτης κ. Κύριλλος, συλλειτουργούντος με τον Γέροντά μας, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αντανίας κ. Παρθένιο, και με τους αδελφούς ιερουργούς.
Η Λειτουργία υπήρξε αληθινό πνευματικό οδοιπορικό και ένωση με τον Χριστό, ο Οποίος διά των Αγίων Του μάς καλεί αδιαλείπτως σε μεταμόρφωση και αγάπη. Πλήθος ευσεβών πιστών, συναχθέντων από διάφορα μέρη, με μία καρδιά και ένα στόμα υμνούσαν τη δόξα του Θεού, αισθανόμενοι την εγγύτητα του ουράνιου Τροπαιοφόρου.
Στο τέλος της ιερής ακολουθίας, ο Γέροντάς μας, κ. Παρθένιος, εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς τον Μητροπολίτη κ. Κύριλλο για την αγάπη του, για την τιμή με την οποία μάς περιέβαλε με την επίσκεψη και το προσευχητικό συλλείτουργο. Από την πλευρά του, ο Μητροπολίτης μετέφερε προς τον Γέροντα και προς όλους τους πιστούς τους εγκάρδιους χαιρετισμούς και τις ευλογίες της Α.Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, και εκφώνησε εμπνευσμένο λόγο για το μεγαλείο και το φως της σημερινής εορτής του Αγίου Γεωργίου.
Με ευγνώμονες καρδιές αποδίδουμε δόξα και ύμνο στον Τρισάγιο Θεό και ευχαριστούμε τον αγαπητό μας Άγιο Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο, που και φέτος μάς περιέλουσε με χαρά υπερβαίνουσα κάθε γήινο μέτρο. Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε την Α.Θ. Παναγιότητα, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο, για την πατρική του πρόνοια και αγάπη, και για το ότι με την ευλογία του έστειλε κοντά μας τον Μητροπολίτη κ. Κύριλλο – ως ζωντανό δώρο, ενίσχυση και παρηγοριά για τις ψυχές μας.
Λόγος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ίμβρου και Τενέδου κ. Κυρίλλου, εκφωνηθείς στην μνήμη της ανακομιδής των Λειψάνων του Αγίου Μεγαλομάρτυρος και Τροπαιοφόρου
Θεοφιλέστατε και πεφιλημένε Άγιε Αντανίας κ. Παρθένιε,
Αγαπητοί μου αδελφοί
Για μία ακόμη φορά μέσα στον χρόνο, η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει και τιμάει τον μεγαλομάρτυρα Άγιο Γεώργιο. Εκτός από τον Απρίλιο, που έχουμε την ημέρα του μαρτυρίου του, έχουμε και σήμερα τη εορτή της ανακομιδής και μετακομιδής των Ιερών Λειψάνων του.
Όπως γνωρίζουμε, ο Άγιος Γεώργιος ήταν από την Καππαδοκία της Ανατολής. Και όταν μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού, ενταφιάσθηκε στο χωριό του πατέρα του στην Καππαδοκία. Η μητέρα του, όμως, ήταν από την Λύδδα της Παλαιστίνης. Έτσι, κάποια στιγμή, όταν έκτισαν έναν μεγάλο και όμορφο ναό του Αγίου Γεωργίου στην Λύδδα της Παλαιστίνης, η μητέρα του Αγίου ζήτησε να γίνει η μετακομιδή των Ιερών του Λειψάνων. Και πραγματικά, άνοιξαν τον τάφο, συνέλεξαν τα Ιερά Λείψανά του και τα μετέφεραν στην Λύδδα, στον νέο ναό του. Και ο νέος τάφος του Άγιου στην Λύδδα έγινε πηγή αγιασμάτων και θαυμάτων για τους πιστούς. Και μέχρι σήμερα, ο τάφος του Αγίου Γεωργίου στην Λύδδα είναι πηγή αγιάσματος.
Εμείς, όλοι ευλαβείς και ταπεινοί προσκυνηταί στον μεγάλο αυτό Άγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ήρθαμε εδώ, σε αυτό το ιστορικό μοναστήρι, για να τιμήσουμε τον Άγιο και να προσκυνήσουμε το Ιερό Λείψανό του, το οποίο με την μέριμνα και την πρόνοια του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αντανίας κ. Παρθενίου, έχουμε εδώ στο μοναστήρι ως πολύτιμο θησαυρό, μαζί με την θαυματουργή εικόνα του Αγίου από το Άγιον Όρος.
Και τιμώντας τον Άγιο Γεώργιο σήμερα, έρχεται στο μυαλό μας όλα αυτά που λέμε στο τροπάριο, στο απολυτίκιό του: «Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής.» Είναι εκείνος που ελευθερώνει τους αιχμαλώτους. Και αν διαβάζουμε στο βίο του και στο μαρτυρολόγιό του, θα δούμε ότι είναι πολλά τα θαύματα που έκαμνε για να ελευθερώσει αιχμαλώτους. Σε κάποια από τις εικόνες του που είναι καβαλάρης στο άλογο, φαίνεται πίσω στα καπούλια του αλόγου είτε ένας νεαρός είτε ένας μοναχός. Είναι αιχμάλωτοι που ελευθέρωσε ο Άγιος, τους πήρε με το άλογό του μαζί καβάλα και τους πήγε στην μητέρα τους.
Λέμε επίσης τον Άγιο και «τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής». Είναι ο Άγιος που υπερασπίζεται τους πτωχούς, τους απλούς και ταπεινούς και αδυνάτους ανθρώπους. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ακούσαμε και σήμερα στο Ευαγγέλιο την θεραπεία που έκαμνε ο Χριστός και την ευεργεσία προς την γυναίκα.
Λένε οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι όταν προσευχόμεθα σε έναν Άγιο, όπως παραδείγματος χάρη σήμερα στον Άγιο Γεώργιο, εκείνος πηγαίνει μπροστά στον θρόνο του Θεού και παρουσιάζει τα αίματα του μαρτυρίου. Και του λέει: «Εγώ, Χριστέ μου, για Σένα έχυσα το αίμα μου. Θέλω, Σε παρακαλώ, να βοηθήσεις αυτόν τον άνθρωπο που προσεύχεται και ζητάει να τον βοηθήσεις». Έτσι ο Χριστός μας, προς χάριν των μαρτυρικών αιμάτων του Αγίου Γεωργίου, θεραπεύει και βοηθάει τους ανθρώπους.
Είναι και «βασιλέων ὑπέρμαχος» ο Άγιος Γεώργιος. Τα παλαιά τα χρόνια όταν το Βυζάντιο κινδύνεψε πολλές φορές από τους εχθρούς τους, για να δυναμώσει το φρόνημα των Βυζαντινών, έβαλαν τον Άγιο Γεώργιο καβαλάρη στο άλογο να προστατεύσει τους βασιλείς και την χώρα. Και έτσι έγινε Τροπαιοφόρος και Μεγαλομάρτυς. Τροπαιοφόρος είναι εκείνος που φέρνει την σημαία της νίκης, το τρόπαιο της νίκης.
Ο Άγιος Γεώργιος είχε δύο μεγάλες νίκες. Η μία νίκη ήταν κατά του διαβόλου, κατά του σατανά, κατά της αμαρτίας. Και έφερε το τρόπαιο της σημαίας του σταυρού. Και η άλλη νίκη είναι εκείνη που χαρίζει σε όλους τους λαούς που προσεύχονται σε αυτό.
Και αυτό και εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, σήμερα, εδώ στο μοναστήρι αυτό, μαζί με τον Γέροντά μας, με τις αδελφές και με τους πατέρες και με όλους εσάς, να ζητήσουμε από τον Άγιο Γεώργιο να μας χαρίσει την πιο υπέροχη νίκη. Δεν πρέπει να φοβόμαστε, δεν πρέπει να λυγίζουμε, δεν πρέπει να αδυνατούμε προς αυτές τις δυσκολίες και στους πειρασμούς και στη θλίψη. Έχουμε τέτοιους Αγίους που είναι μαζί μας, προστάτες και σύμμαχοι και βοηθοί. Λέει ο Χριστός μας στο Ευαγγέλιο «αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν.» Οι μεγαλύτεροι, λοιπόν, και ομορφότεροι νίκη είναι η δυνατή πίστη. «Πιστεύω» σημαίνει αγαπώ και εμπιστεύομαι. Όπως έκανε σήμερα η αιμορροούσα – και αγαπούσε τον Χριστό και τον εμπιστεύτηκε και έτσι με αυτή τη δυνατή πίστη έγινε καλά.
Αυτό να κερδίσουμε και εμείς σήμερα από το προσκύνημά μας εδώ στον Άγιο Γεώργιο. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, τον σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δεβρών και Κιτσέβου κ. Γεώργιο – ο οποίος τρόπω τινά εορτάζει και σήμερα – για την άδεια που μου έδωσε να βρεθώ εδώ και να λειτουργήσω μαζί σας. Η ευγνωμοσύνη μου, βέβαια, στρέφεται στον Γέροντα Παρθένιο, ο οποίος πλέον είναι αδελφός στις καρδιές μας, και το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας καυχιέται με τον Άγιο Αντανίας. Μεταφέρω την αγάπη και τις ευχές του Οικουμενικού Πατριάρχου μας, και εύχομαι σε όλους να έχουμε μια καλή πορεία προς τα Χριστούγεννα.
Χρόνια πολλά και ευλογημένα!
Αποσπάσματα από την ομιλία του Θεοφιλεστάτου Αντανίας Παρθενίου, Ηγουμένου της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου – Μπίγκορσκι
Παράλληλα λοιπόν με όλα αυτά, τόσο η Εκκλησία μας όσο και οι κρατικοί φορείς – και ιδιαίτερα η Ιερά Σύνοδος υπό τη σοφή καθοδήγηση του Αρχιεπισκόπου – με υπομονή και φρόνηση συντόνιζαν τα βήματα που τελικά οδήγησαν στη καθοριστική στιγμή: την αποστολή της επιστολής προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με επίκληση του αρχαίου δικαιώματος του εκκλήτου προσφυγής, που βασίζεται στους Θ΄ και ΙΖ΄ κανόνες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που πραγματοποιήθηκε στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ.
Όταν λοιπόν η επιστολή – υπογεγραμμένη από όλους τους αρχιερείς της Ιεράς Συνόδου – εστάλη, η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, με την ποιμαντική του ευαισθησία και την κανονική του ακρίβεια, ανέλαβε το ζήτημα με ξεκάθαρη μέριμνα για την ορθόδοξη ενότητα στο Σώμα του Χριστού. Ας θυμηθούμε εδώ τα αποστολικά λόγια: «πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν γινέσθω» .
Ακριβώς έτσι ενήργησε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο: κανονικά, τακτικά, χωρίς διάθεση παρεμβάσεως σε ξένα ζητήματα, αλλά με καθήκον που του ανήκει σύμφωνα με τους συνοδικούς κανόνες και την ιερή Παράδοση.
Στην ορθόδοξη εκκλησιολογία, η ενότητα δεν νοείται ως διοικητική κατάσταση, αλλά ως ευχαριστιακή κοινωνία, εμπνευσμένη από το Άγιο Πνεύμα. Γι’ αυτό είναι ακατάλληλο ότι σήμερα κάποιοι προσπαθούν να αποδώσουν αποκλειστικά εύσημα στον εαυτό τους ή να αλλοιώσουν τον συνοδικό χαρακτήρα αυτής της πορείας διαμορφώνοντας άλλες αφηγήσεις.
Σήμερα κάποιοι λένε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έπρεπε να παρέμβει. Όμως οι ίδιοι, που τώρα το ισχυρίζονται αυτό, στο παρελθόν είχαν ζητήσει τη συνεργασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου σχετικά με το δικαίωμά του στο Έκκλητον και με την προνομία του να χορηγεί αυτοκεφαλία. Δεν το λέω αυτό για να κατηγορήσω κανέναν, αλλά για να υπενθυμίσω ότι η Εκκλησία δεν ζει από στιγμιαίες παρορμήσεις, αλλά από την ιστορική αλήθεια και την κανονική τάξη…
Και ότι, τελικά, εκείνοι που επί χρόνια κρατούσαν επιφυλακτική στάση, ήρθαν και ζήτησαν διάλογο – όχι για πολιτικούς υπολογισμούς, αλλά επειδή ο σοφός Οικουμενικός Πατριάρχης, με τα πατρικά του γράμματα, τις επαφές του και την επίμονη αγάπη του για την Εκκλησία, έδειξε ότι είχε έρθει ο καιρός της ενότητας.
Γι’ αυτό, εμείς ποτέ – ούτε πνευματικά ούτε ιστορικά – δεν πρέπει να ξεχάσουμε τον μεγάλο ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Όταν πολλοί δεν ήθελαν ούτε να συζητήσουν μαζί μας, εκείνος μας δέχτηκε, μας άκουσε και μας αγκάλιασε…
Εκείνος ήταν ο πρώτος που με ανοιχτή καρδιά δέχτηκε το αίτημά μας, που εξέτασε τα επιχειρήματά μας και που κανονικά επιβεβαίωσε την ένταξή μας στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
Γι’ αυτό σήμερα, παρουσία του αγαπητού μας αδελφού και συναγωνιστή, του Μητροπολίτη κ. Κυρίλλου, ο οποίος συμμετείχε και συνηγόρησε για την κανονική μας αποδοχή, επαναλαμβάνουμε την ιερή μας ευγνωμοσύνη – όχι ως ανθρώπινη χάρη, αλλά ως εκκλησιαστική μνήμη του αγαθού έργου.
Χάρη σε εκείνη τη ιστορική απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 9 Μαΐου 2022, οι πιστοί μας σήμερα μπορούν ελεύθερα να κοινωνούν σε όλες τις ορθόδοξες αγίες εκκλησίες σε όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου και του Αγίου Όρους. Αυτό είναι ο καρπός της επιστροφής στο κανονικό ενωτικό σώμα. Αυτό είναι δώρο που πρέπει να φυλάμε με φόβο Θεού και με ευγνωμοσύνη.
