ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ: ΟΤΑΝ Η ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Κίεβο, σε μια εμπόλεμη περίοδο για ολόκληρη την Ουκρανία, είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε σε κάποιες από τις πληγείσες περιοχές και να δούμε από κοντά τις τραγικές συνέπειες του πολέμου και των ρωσικών χτυπημάτων.
Δεν πρόκειται για στρατιωτικούς στόχους, αλλά για αμιγώς κατοικημένες περιοχές, για γειτονιές όπου μέχρι χθες άνθρωποι δημιουργούσαν, ονειρεύονταν και ζούσαν ειρηνικά τις οικογένειές τους.
Η εικόνα των βομβαρδισμένων κατοικιών προκαλεί βαθύ αποτροπιασμό. Σε αυτά τα ερείπια δεν υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς. Κάθε άνθρωπος που διατηρεί έστω και ελάχιστη συνείδηση ανατριχιάζει μπροστά σε αυτό το αποτρόπαιο θέαμα.
Τα ερείπια των πολυκατοικιών, τα καμένα σπίτια και οι κατεστραμμένες περιουσίες μιας ολόκληρης ζωής μαρτυρούν μια τυφλή και ανελέητη βία.
Πίσω από κάθε γκρεμισμένο τοίχο κρύβεται μια προσωπική τραγωδία: ζωές που καταστρέφονται μέσα σε μια στιγμή, κόποι δεκαετιών που μετατρέπονται σε στάχτη και, το πιο οδυνηρό όλων, αθώοι άνθρωποι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, που χάνουν τη ζωή τους άδικα.
Ο εχθρός, πλήττοντας άμαχο πληθυσμό και αστικές υποδομές, επιδεικνύει μια πρωτοφανή και απάνθρωπη διάθεση, στερημένη από κάθε ηθικό φραγμό και σεβασμό στην ιερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η καταστροφή αυτή δεν είναι απλώς μια υλική απώλεια· είναι ένα βαθύ τραύμα στην καρδιά της ανθρωπότητας.
Σήμερα, το έτος 2026, με μια στοιχειώδη γνώση ιστορίας, γνωρίζουμε τις συνέπειες ενός πολέμου, τόσο στους ανθρώπους όσο και στις πόλεις που καταστρέφονται. Αυτή η γνώση όταν υπάρχει γίνεται αποτροπή πολέμου.
Το πιο θλιβερό, όμως, είναι ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν αρρωστημένα μυαλά που προσπαθούν να δικαιολογήσουν αυτά τα εγκλήματα. Ζουν καθημερινά κάτω από την απειλή των πυραύλων, ακούνε τις σειρήνες που καλούν τον κόσμο να τρέξει στα καταφύγια… αλλά εμμονικά επιμένουν σε μια τύφλωση και έναν πλήρη βιασμό της ανθρώπινης λογικής και της ηθικής τάξης.
Με μια ακραία διαστρέβλωση της χριστιανικής διδασκαλίας, ισχυρίζονται ανερυθρίαστα ότι αυτά τα φονικά χτυπήματα και οι σφαγές αμάχων γίνονται δήθεν «για τις αμαρτίες μας» ή ως «θεϊκή τιμωρία».
Απέναντι σε αυτές τις σκοτεινές και αιρετικές θεωρίες, οφείλουμε να υψώσουμε τη φωνή της αλήθειας με κάθε τρόπο και κόπο: Ο Θεός μας είναι Ελεήμων και Φιλάνθρωπος. Δεν είναι εκδικητής, ούτε τιμωρός, που χρησιμοποιεί βόμβες και όπλα για να τιμωρήσει την αμαρτία, εξοντώνοντας όμως τα παιδιά Του.
Τα χτυπήματα αυτά δεν είναι θέλημα Θεού, αλλά αποτέλεσμα της ανθρώπινης κακίας, του εγωισμού και της απώλειας της αγάπης.
Από την πληγωμένη αλλά όρθια πόλη του Κιέβου, προσευχόμαστε ο Θεός της Αγάπης να απαλύνει τον πόνο των θυμάτων και να φωτίσει τις καρδιές των ανθρώπων, ώστε να σιγήσουν τα όπλα και να βασιλεύσει η δικαιοσύνη και η ειρήνη.
αρχ. Βαρθολομαίος
Ηγούμενος Εσφιγμένου
