Ξημερώματα Τρίτης, 14 Ιουλίου 2026. Άλλη μια νύχτα στο Κίεβο, οι σειρήνες σχίζουν τη σιωπή της πόλης. Δεν μπορώ να σωπάσω όταν έγινα μάρτυρας αυτού του γεγονότος.
Αυτό που φαίνεται στο βίντεο είναι οι προσπάθειες της άμυνας του Κιέβου να αναχαιτίσει τους εχθρικούς πυραύλους στον ουρανό. Η επιλογή του ρωσικού στρατού να πλήττει μια πυκνοκατοικημένη αστική ζώνη μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, την ώρα που ανυποψίαστοι άνθρωποι, οικογένειες και μικρά παιδιά κοιμούνται, φανερώνει όλη τη φρίκη και την ύπουλη φύση αυτού του πολέμου. Στοχεύει στον απόλυτο εκφοβισμό και στην κάμψη του ηθικού των αμάχων μέσω του τρόμου.
Το πιο οδυνηρό, όμως, είναι η βαθιά πνευματική υποκρισία. Εκείνοι που καθοδηγούν αυτές τις επιθέσεις εμφανίζονται υποτίθεται ως Χριστιανοί, προβάλλοντας μάλιστα την ιδεολογία ότι διεξάγουν έναν αγώνα για να «καθαρίσουν» τη χώρα από την αμαρτία. Πρόκειται για μια τραγική διαστρέβλωση της πίστης μας. Η αληθινή χριστιανική πίστη δεν σπέρνει τον θάνατο, δεν ισοπεδώνει σπίτια και δεν τρομοκρατεί αθώες ψυχές στο όνομα του Θεού.
Σε τέτοιες στιγμές, όταν η απειλή γίνεται χειροπιαστή, συνειδητοποιείς πλήρως τι περνάει αυτός ο λαός στην καθημερινότητά του. Μέσα στο σκοτάδι εκείνης της νύχτας, η μόνη καταφυγή και προστασία ήταν η προσευχή. Μια παράκληση από τα βάθη της ψυχής, ώστε η Παναγία να βάλει το χέρι Της για αυτή τη χώρα και για αυτόν τον λαό που ταλαιπωρείται τόσο σκληρά και άδικα.
Το βίντεο αυτό αποτελεί δική μου, προσωπική λήψη. Παρότι η εντολή για να μεταβούμε στο καταφύγιο ήταν άμεση, θέλησα να καθυστερήσω για λίγες στιγμές ώστε να καταγράψω τη σκηνή, ως μια αδιάψευστη μαρτυρία της αλήθειας και ως μια θερμή παράκληση προς όλους να ενώσουμε τις προσευχές μας για την επικράτηση της ειρήνης.
αρχιμ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου