Έφυγε το πρωί της 18-8-2025 ο καθηγητής της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο ΑΠΘ, Χρυσόστομος – Μάκης – Σταμούλης.
Σπάνιος άνθρωπος που δεν αντέχεται η απουσία του, ανεκτίμητος, μειλίχιος που έδωσε όλη την σκέψη του και την ικμάδα του νου του, και της ζωής του στη διαλεκτική πρόσεγγιση με νέους ανθρώπους.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Βελιγραδίου και Durhan της Αγγλίας. Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής σε πλέον των 20 πανεπιστημίων στην Ευρώπη, ΗΠΑ και Ασία. Δημοσίευσε πλέον των 200 εργασιών και υπήρξε συγγραφέας βιβλίων στην Ελληνική, Αγγλική, Σερβική και Γαλλική γλώσσα. Ήταν παράλληλα μουσικός συνθέτης με σπουδές στο Μακεδονικό και Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και είχε εκδώσει 6 ψηφιακούς δίσκους με δικές του συνθέσεις.
Τι χαρακτήριζε τον Χρυσόστομο Σταμούλη;
Θα χρειαστεί καιρός για να συνειδητοποιήσουμε ότι χάθηκε ξαφνικά ο σπουδαιότερος Θεολόγος της σύγχρονης εποχής και ένας από τους σημαντικότερους θεολογικούς στοχαστές του κόσμου.
Τον χαρακτήριζε η αγάπη, η πραότητα και το ζεστό χαμόγελο της ψυχής του, αλλά πιο πολύ το θάρρος του για την ανθρωπινότητα του Θεού.
Ήταν κάποιος που εναντιώθηκε στις θρησκευτικές στρεβλώσεις και την εξουσιαστική εξουσία, και ήρθε αρκετές φορές σε ρήξη για τις θεολογικές του προσεγγίσεις.
Παρά το γνωστικό του αντικείμενο περί Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας, κύριο γνωρισμά του ήταν η διαλεκτική και ο διάλογος. Θεώρησε και υποστήριξε ότι ο Χριστός, ο Θεός και η Εκκλησία είναι ο άνθρωπος που πονά που κλαίει και γελά και πως η ΑΓΑΠΗ από μόνη της είναι θεϊκό πρόσημο και χωρίς την αγάπη ο κόσμος γίνεται κενός.
«Προσπαθούμε», έλεγε, «για να ένα κόσμο χωρίς φονταμενταλισμό και εντάσεις και η Θεολογία πρέπει να αγκαλιάζει την ετερότητα».
Ο Χρυσόστομος αγαπούσε την Εκκλησία και δεν ξεχώριζε τον εαυτό του από αυτήν.
Η απώλεια του είναι μεγάλη για την πόλη και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και για την Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά και γενικά για την Ορθοδοξία. Η θλίψη της απώλειας αγγίζει την οικογένεια του, τους φίλους του και τους μαθητές του.
Όμως αυτή την θύμηση του πένθους, ο Χρυσόστομος εν ζωή την είχε ερμηνεύσει ως χαρά.
Έλεγε, “σε ένα θάνατο, όλοι εἶναι θλιμμένοι ἐκτός ἀπὸ τὸν ἀποθνησκόντα. Αὐτός γιορτάζει καὶ εἶναι χαρούμενος γιατί γιορτάζει αυτό όπου όλοι γιορτάζουμε το Πάσχα, δηλαδή την ΑΝΑΣΤΑΣΗ αφού με τον θάνατο ξεκινά η νέα ζωή που αναστας Χριστός έδωσε και σηματοδοτεί το κυρίαρχο μήνυμα της χριστιανικής πίστης. Άρα προς τι η θλίψη;”
Ο άνθρωπος ως κατ’ εικόνα και καθ’ομοίωση, είναι πλησιέστερο δημιούργημα προς τον Θεό και ανώτερος των αγγέλων (έλεγε ο Χρυσόστομος), γιατί έχει την ευλόγωΒούληση, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ, και κάνει οικογένεια, καλλιέργει την γη, φτιάχνει πόλεις, δημιουργεί πολιτισμό.
Δηλαδή κάνει ότι και ο Θεός, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ και με το θάνατο του ολοκληρώνει την αποστολή του και ξαναγενιέται στην “νέα” ζωή.
Θα κλείσω την αναφορά μου στον Χρυσόστομο Σταμούλη με το ερώτημα που θέτει στην μεταφυσική σκέψη με ένα απόσπασμα από τη ποίηση του Γ. Δροσίνη:
“Τι λοιπόν;
Τι λοιπόν της ζωής μας το σύνορο θα το δείχνει ένα ορθο κυπαρίσσι;
Κι’ από ότι είδαμε, ακούσαμε, αγγίσαμε τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;….
Και τελειώνει Μάκη με τους στίχους που κάποια βράδυα είχαμε αναλύσει στην πόλη της καρδιάς μας…
…Μήπως ότι θαρρούμε βασιλεία γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα
Κι’ αντι να’ ρθει μια νύχτα αξημέρωσης ξημερώνει μια αβράδιαντη μέρα.
Μηπως είναι η αλήθεια στον θάνατο και η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη
Ότι λέμε πως ζει μήπως πέθανε κι’ είναι αθάνατο ότι έχει πεθάνει;”
Καλό δρόμο στην Αθανασία Μάκη, θα ζεις στα μάτια και στις σκέψεις της συζύγου σου, των παιδιών σου και των φίλων σου.
Σπηλιώτης Δ. Ιωάννης, MD, PhD.
Διευθυντής Δ’ Χειρουργικής Ογκολογίας
European Interbalkan Medical Center, Θεσσαλονίκη
Επισκ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και Washington Cancer Institute
Επιστ. Διευθυντής Πολυκλινικής ΥΓΕΙΑ, Λεμεσός Κύπρος